Selasa, Mei 03, 2016

Minggu Emas di Jepun

Minggu Emas dikenali dengan nama Gōruden Wīku (ゴールデンウィーク) dan jatuh pada 29 April, 3, 4 dan 5 Mei pada setiap tahun di Jepun. Pada tempoh ini, rakyat Jepun akan mengambil peluang untuk bercuti di dalam negara atau bercuti di luar negara

Tempoh daripada hujung April hingga awal Mei dipanggil Minggu Emas di Jepun kerana ada banyak hari cuti. Hari cuti dalam tempoh ini ialah 29 April, 3, 4 dan 5 Mei. Tetapi Hari Pekerja yang jatuh pada 1 Mei, bukan hari cuti di Jepun kerana ada hari cuti lain untuk pekerja-pekerja di sini iaitu pada 23 Nov setiap tahun. Pada Minggu Emas, ramai orang Jepun pergi melancong kerana ada cuti yang panjang.



Dalam penulisan ini, saya menerangkan hari cuti dalam Minggu Emas di Jepun. Pada 29 April ialah hari Showa. Showa adalah salah satu nama zaman di Jepun pada abad ke-20. Zaman Shōwa berlangsung pada masa pemerintahan Maharaja Shōwa (Maharaja Hirohito), ialah pada 25 Disember 1926 hingga 7 Januari 1989.  Mengikut undang-undang Jepun, kerajaan Jepun membuat hari jadi maharaja sebagai hari cuti. Apabila Hirohito menjadi maharaja pada 25 Disember 1926, kerajaan Jepun membuat hari jadi Maharaja Hirohito, 29 April sebagai hari cuti. 29 April ialah hari cuti sebagai hari jadi maharaja daripada tahun 1926 hingga semasa Maharaja Hirohito meninggal dunia pada 1989. Selepas Maharaja Hirohito meninggal dunia, kerajaan Jepun membuat keputusan untuk meneruskan hari cuti pada 29 April kerana Zaman Showa adalah sangat panjang dan ada banyak peristiwa besar berlaku pada zaman ini. Peristiwa terbesar pada Zaman Showa adalah Perang Dunia Kedua. Apabila kerajaan Jepun membuat keputusan itu, kerajaan menegaskan bahawa “hari itu adalah hari untuk ingat Zaman Showa, terutamanya waktu susah yang ada selepas perang dan pemulihan Jepun selepas perang itu”.

29 April ialah hari Showa. Selepas Maharaja Hirohito meninggal dunia, kerajaan Jepun membuat keputusan untuk meneruskan hari cuti pada 29 April kerana Zaman Showa adalah sangat panjang dan ada banyak peristiwa besar berlaku pada zaman ini. Sumber foto: remotewhiteboard.com

3 Mei ialah hari Peringatan Konstitusi. Kerajaan Jepun menguatkuasakan Konstitusi sekarang pada 3 Mei 1947. Sebelum ini, ada Konstitusi tua di Jepun yang dikuatkuasakan pada 11 Februari 1890. Konstitusi tua tidak sesuai untuk demokrasi dan mengehadkan kebebasan rakyat. Oleh sebab itulah, kerajaan Jepun membuat konstitisi baru selepas Perang Dunia Kedua.

3 Mei ialah hari Peringatan Konstitusi yang di kuatkuasakan oleh Kerajaan Jepun pada 3 Mei 1947

4 Mei ialah Hari Hijau. Kerajaan Jepun memberitahu dalam “Undang Hari Cuti Rakyat” bahawa Hari Hijau adalah hari untuk berhubung secara rohani dengan alam semula jadi, menghargai proses alam semula jadi dan membuat hati sendiri lebih kaya dengan perasaan perikemanusiaan. Hari tersebut menjadi cuti pada tahun 1986. Sebelum itu, hari ini hari biasa dan rakyat mesti bekerja pada 4 Mei tetapi hari 3 Mei dan 5 Mei sudah hari cuti dan ramai orang hendak kerajaan membuat 4 Mei hari cuti rakyat. Kerajaan membuat keputusan dan itu menjadi hari cuti.

4 Mei ialah Hari Hijau dan pada hari ini, manusia perlu berhubung secara rohani dengan alam semula jadi, menghargai proses alam dan membuat hati sendiri lebih kaya dengan perasaan perikemanusiaan

5 Mei ialah Hari Anak daripada tahun 1948. Pada zaman dahulu, 5 Mei ialah hari pesta untuk anak lelaki dan hari pesta untuk perempuan adalah pada 3 Mac. Saya tidak tahu kenapa 5 Mei sahaja menjadi cuti tetapi kerajaan Jepun mungkin fikir bahawa mereka tidak boleh buat kedua-dua hari itu hari cuti kerana hari cuti menjadi terlalu banyak. Sekarang nama hari 5 Mei ialah Hari Anak, tetapi ramai orang fikir hari itu untuk anak lelaki dan hari 3 Mac ialah hari untuk anak perempuan. Ramai keluarga meraikan hari itu dengan hiasan istimewa, contohnya Koinobori dan Musyakazari. Koinobori ialah hiasan berbentuk ikan kap yang dibuat daripada kain. Ada orang yang kata ikan kap boleh memanjat air terjun dan menjadi naga selepas menentang arus air terjun. Ibu bapa anak lelaki fikir anak mereka menjadi orang hampir sama dengan ikan kap yang menjadi naga.  


5 Mei ialah Hari Anak yang disambut setiap tahun di Jepun sejak tahun 1948. Sumber foto: nihonnobunkasai.blogspot.com
 
Koinobori ialah hiasan istimewa pada hari anak. Koinobori ialah hiasan berbentuk ikan kap yang dibuat daripada kain. Dalam hiasan Koinobori ini, ikan kap mewakili ahli keluarga yang terdiri daripada ayah, ibu dan anak-anak  
 
Ada orang yang kata ikan kap boleh memanjat air terjun dan menjadi naga selepas menentang arus air terjun. Ibu bapa anak lelaki fikir anak mereka menjadi orang hampir sama dengan ikan kap yang menjadi naga. 

Musyakazari juga hiasan istimewa pada hari anak

Ramai orang Jepun sekarang menunggu Minggu Emas. Syarikat Pelancongan yang terbesar di Jepun membuat andaian bahawa 546,000 orang akan pergi ke luar negara dan 23 juta orang pergi ke tempat lain dalam Jepun pada Minggu Emas tahun ini. Peratusan orang yang pergi ke tempat lain dalam Jepun menaik sebanyak 0.2% daripada tahun yang lalu dan orang yang pergi ke luar negara menaik sebanyak 2.8%. Syarikat itu membuat andaian ini berdasarkan daripada soal selidik yang mereka buat kepada 1,200 orang Jepun. Mereka membuat andaian seorang pelancong yang pergi ke luar negara membayar ‎¥259,000 dan pelancong yang melancong dalam Jepun membayar ‎¥35,200 pada Minggu Emas tersebut.


Junko Mori (Mahsuri)
Sahabat KIKBM

Isnin, April 25, 2016

Sejarah dan Arkeologi Jepun: Zaman Jomon

Salah satu tapak arkeologi zaman Jomon yang dikenali dengan nama Tapak Arkeologi Sannai-Maruyama di Wilayah Aomori


Saya bercakap tentang tajuk yang menarik dalam sejarah dan arkeologi Jepun daripada dua minggu yang lalu. Saya sudah menerangkan Himiko iaitu Ratu Jepun pada abad ke-3 dan Tapak Tasik Nojiri di wilayah Nagano yang berkenal sebagai tasik yang ada tulang gajah tua. Tapak Tasik Nojiri ialah tapak zaman Paleolitik. Pada hari ini, saya hendak bercakap tentang zaman yang mengikut zaman Paleolitik iaitu Zaman Jomon.

Pada zaman Paleolitik manusia Jepun menggunakan alat batu sahaja, namun alat baru seperti tembikar tanah mula muncul pada zaman Jomon. Manusia Jepun ketika itu sudah tahu bagaimana membuat bekas dengan tanah liat dan bagaimana menjadikan bekas itu keras dengan api.

Berdasarkan zaman sejarah Jepun, zaman Paleolitik beranggaran tarikh - 15,000 tahun yang lalu, zaman Jomon 15,000 - 2,300 tahun yang lalu dan zaman Yayoi bermula 2,300 - 1,700 tahun yang lalu. Manusia Jepun pada zaman Paleolitik hanya menggunakan alat batu, namun manusia Jepun pada zaman Jomon telah menggunakan alat batu yang lebih baik dan mencipta alat baru iaitu tembikar tanah.

Zaman Jomon bermula kira-kira 15,000 tahun yang lalu, apabila zaman Ais berakhir. Perkataan Jomon dibuat daripada dua huruf Cina iaitu 縄 dan 文. 縄 bererti tali dan 文 bererti corak. Kami memanggil zaman manusia Jepun menggunakan tembikar tanah yang ada corak tali sebagai Zaman Jomon dan kami memanggilkan tembikar tanah itu sebagai “Jomon Doki” Doki bererti tembikar tanah dalam bahasa Jepun.

Manusia Jepun pada zaman Jomon telah menggunakan tembikar tanah yang ada corak tali yang dikenali sebagai “Jomon Doki - 縄文土器”: Doki '土器' bererti tembikar tanah dalam bahasa Jepun.


Apabila zaman Jomon bermula pada 15,000 tahun yang lalu, cuaca Jepun menjadi lebih panas daripada zaman ais dan hutan ditumbuhi pokok daun lebar berkembang. Dalam hutan itu ada banyak pokok kekacang yang boleh dimakan oleh manusia.  Apabila berlaku peningkatan paras air laut, pergerakan arus laut membawa lumpur ke daratan. Pengumpulan lumpur di daratan dan penurunan hujan secara beransur-ansur telah mengubah bentuk muka bumi dan terhasil pantai yang sesuai untuk ikan dan cengkerang hidup.

Apabila zaman Jomon bermula, cuaca Jepun menjadi lebih panas daripada zaman ais . Corak pemakanan manusia zaman Jomon mula berubah dan tertumpu kepada hasil hutan, kekacang, ikan dan cengkerang hidup. Mereka juga mula memasak makanan dalam tembikar tanah iaitu 'Jomon Doki' supaya bahan makanan menjadi lembut dan rasa kelat dalam tumbuhan hilang


Ketika itu, manusia Jepun sudah ada tembikar tanah dan oleh sebab itu mereka boleh memasak makanan dan menyimpan makanan dengan senang. Manusia Jepun masak makanan dengan bekas dan api. Oleh sebab itu, bahan makanan menjadi lembut dan rasa kelat dalam tumbuhan hilang. Manusia ketika itu boleh makan lebih banyak makanan dari persekitaran mereka. Dengan kata lain, tembikar tanah menukarkan corak hidup manusia pada zaman Jomon dan hidup manusia menjadi lebih stabil.

Manusia Jepun pada zaman Jomon meneruskan guna Jomon-Doki tetapi bentuk, warna, perhiasan dan lain-lain berbeza bergantung pada masa dan kawasan. Sarjana Jepun membahagikan Zaman Jomon kepada enam masa iaitu masa paling mula, mula, awal, tengah, belakang dan terakhir. Tembikar tanah yang dibuat pada masa tengah, belakang dan terakhir adalah sangat cantik dan teliti.

Manusia Jepun pada zaman Jomon meneruskan guna Jomon-Doki tetapi bentuk, warna, perhiasan dan lain-lain berbeza bergantung pada masa dan kawasan. Gambar ini menunjukkan perubahan Jomon-Doki mengikut skala masa Zaman Jomon Masa paling mula 15-11 ribu, Masa Mula 11-7 ribu dan Masa awal 7-5 ribu


Manusia Jepun pada zaman Jomon meneruskan guna Jomon-Doki tetapi bentuk, warna, perhiasan dan lain-lain berbeza bergantung pada masa dan kawasan. Gambar ini menunjukkan perubahan Jomon-Doki mengikut skala masa Zaman Jomon Masa tengah 4 - 5 ribu dan Masa belakang 4 - 3 ribu

Manusia Jepun pada zaman Jomon meneruskan guna Jomon-Doki tetapi bentuk, warna, perhiasan dan lain-lain berbeza bergantung pada masa dan kawasan. Gambar ini menunjukkan perubahan Jomon-Doki mengikut skala masa Zaman Jomon Masa terakhir 3 - 2.3 ribu


Manusia Jepun pada Zaman Jomon makan haiwan, ikan, cengkerang, kekacang dan lain-lain. Mereka mendapat makanan mereka dalam hutan, sungai dan laut.  Mereka membuat alat pemburuan dengan batu, tulang haiwan, gigi haiwan dan lain-lain. Mereka sudah ada busur dan lembing yang dibuat daripada batu dan guna perangkap untuk haiwan serta pergi memburu dengan anjing mereka. Mereka mendapat babi hutan, rusa, arnab dan lain-lain. Mereka makan banyak kekacang juga contohnya buah berangan, kacang walnut dan lain-lain.  Mereka membuat beberapa alat untuk makan kekacang. Mereka menangkap banyak ikan dan cengkerang juga. Mereka boleh menaiki sampan dan sudah ada mata kail dan tempuling (lembing pendek untuk menangkap ikan yang besar) yang dibuat daripada tulang.

Manusia Jepun pada zaman Jomon telah menghasilkan beberapa alat batu untuk aktiviti pemburuan, memasak dan menangkap ikan


Kekacang yang dijumpa di tapak arkeologi Jomon


Oleh sebab mereka ada banyak makanan, mereka berhenti hidup berpindah dan tinggal di satu tempat. Tempat tinggal mereka menjadi kampung. Rumah dan kubur dibina di kampung itu. Seterusnya, kampung yang lebih besar daripada kampung biasa ditubuhkan dan menjadi pusat kawasan itu. Bangunan besar dengan tiang besar, kemudahan pesta, megalit dan lain-lain dibina di kampung besar oleh manusia ketika itu.
 
Apabila bahan makanan mudah diperolehi, manusia Jomon mula berhenti hidup berpindah dan tinggal di satu tempat secara tetap dan menubuhkan kampung.

Mereka membuat kubur juga.  Apabila ada orang mati, mereka membuat lubang dalam tanah dan mengebumikan si mati. Apabila anak mati, mereka mengebumikan si mati dalam bekas tembikar tanah.

Apabila manusia Jomon dewasa meninggal, mereka membuat lubang dalam tanah dan mengebumikan si mati. Manakala bagi kematian kanak-kanak pula, mereka mengebumikan si mati dalam bekas tembikar tanah


Mereka sudah bermula perdagangan tukar barang. Barang untuk tukar barang ialah jed, obsidian, asphalt dan lain-lain dan apabila mereka pergi ke tempat yang jauh mereka guna sampan juga. Banyak patung tembikar tanah untuk pesta dan perhiasan sudah terjumpa dalam tapak arkeologi dan oleh sebab itulah, kami tahu mereka sudah ada budaya dan dunia akal yang kaya.


Perdagangan dan budaya
 

Perdagangan dan budaya: Alat batu yang dibuat daripada obsidian. Ini dijumpai di tapak Aomori tetapi obsidan tidak boleh dijumpa di Aomori.




Junko Mori (Mahsuri)
Sahabat KIKBM



Jumaat, April 15, 2016

Tapak Arkeologi Tasik Nojiri

Tasik Nojiri ialah tasik kedua terbesar di Wilayah Nagano. Tasik Nojiri berkeluasan kira-kira 4.56 km2 dan terletak di tanah tinggi yang ketinggiannya kira-kira 645m

Saya bercakap tentang tajuk yang menarik dalam sejarah dan arkeologi Jepun daripada minggu yang lalu. Saya sudah menerangkan Himiko iaitu Ratu Jepun pada abad ke-3. Hari ini saya hendak menerangkan tentang tapak arkeologi yang terkenal, iaitu Tapak Tasik Nojiri. tapak ini bertarikh kira-kira 50,000 tahun yang lalu.

Tapak Tasik Nojiri terletak di Wilayah Nagano yang terletak di bahagian tengah di tanah Jepun. Keluasan tasik itu kira-kira 4.56 km2, iaitu tasik kedua terbesar di Wilayah Nagano. Tasik itu ada di tanah tinggi yang ketinggiannya kira-kira 645m. Ada beberapa gunung dekat dengan tasik itu. Tasik itu semula jadi tetapi digunakan sebagai empangan loji kuasa hidraulik dan airnya digunakan oleh orang tempatan.

Tasik itu terkenal sebagai tempat untuk pelancongan juga. Pada musim panas, pelancong boleh membuat aktiviti sukan air dan pada musim sejuk, pelancong boleh memancing.

Tasik Nojiri terkenal sebagai kawasan pelancongan dan pada musim panas, pelancong boleh melakukan aktiviti sukan air

Pada musim sejuk, ramai pelancong memancing di Tasik Nojiri

Pada tahun 1948, ahli arkeologi Jepun dikejutkan dengan penemuan gigi Palaeoloxodon Naumanni oleh orang tempatan di Tasik Nojiri.  Palaeoloxodon Naumanni ialah gajah besar yang sudah pupus dan tasik itu lebih terkenal sebagai tasik yang ada tulang gajah tua. Oleh sebab itulah eskavasi bermula di tasik itu pada tahun 1962. 
 
Penemuan gigi Palaeoloxodon Naumanni oleh orang tempatan di Tasik Nojiri pada tahun 1948

Tapak eskavasi ada di kawasan tanjung yang dinamakan Tachigahana. Pada bulan Mac, kawasan itu menjadi daratan kerana orang tempatan menggunakan air tasik untuk penjanaan empangan loji kuasa hidraulik dan ketika itu eskavasi dijalankan dalam tasik. Eskavasi di Tasik Nojiri sangat istimewa. Orang biasa pun boleh menggali dibawah arahan sarjana kerana tempoh pelaksanaan eskavasi adalah sangat singkat ketika air tasik menjadi cetek. Eskavasi di tasik itu masih dibuat pada tahun ini juga.

Eskavasi di Tasik Nojiri dimulakan pada tahun 1962 selepas penduduk tempatan menjumpai gigi gajah besar yang dikenali sebagai Palaeoloxodon Naumanni

Eskavasi di Tasik Nojiri hanya boleh dilakukan pada bulan Mac kerana pada waktu itu, air tasik di bahagian Tachigahana menjadi cetek bagi penjanaan empangan loji kuasa hidraulik. Oleh sebab itu orang ramai digalakkan membantu sarjana arkeologi kerana tempoh eskavasi sangat pendek.   

Tulang gajah dan rusa tanduk besar yang sudah menjadi fosil telah dijumpai dalam eskavasi pada tahun 1962 dan kedua-dua jumpaan itu dianggarkan berusia 30 – 50 ribu tahun yang lalu. Gajah itu wujud daripada 400,000 tahun hingga 20,000 tahun yang lalu, mempunyai ketinggian lebih kurang 2-2.8m, mempunyai gading besar dan berkemungkinan berbulu. Sementara rusa tanduk besar pula, ada tanduk berbentuk telapak dan lebar tanduk lebih kurang 1.8m.

Fosil tulang gajah besar "Palaeoloxodon Naumanni"

Fosil rusa tanduk besar

Alat batu pun dijumpai pada tahun 1964, 1973 dan tahun lain. Oleh sebab itu, kami boleh mengetahui manusia dan gajah Nauman ada di kawasan ini bersama-sama ketika itu. Alat batu itu adalah sejenis alat batu pada zaman Paleolitik dan bertarikh daripada 48,000 – 33,000 tahun yang lalu.


Alat batu juga dijumpai di Tapak Arkeologi Tasik Nojiri

Artifak ini dibuat daripada gading gajah Nauman. Sarjana-sarjana masih belum tahu tujuan penggunaan artifak ini. Tetapi ada orang yang kata bahawa, artifak ini ialah patung dewa wanita kerana bentuknya hampir sama dengan bentuk wanita dan orang tempatan ketika itu menggunakan patung dewa apabila mereka bersembahyang.

Sehingga pada tahun 2008, kira-kira 22,800 orang menjadi ahli kumpulan eskavasi dan 67,000 buah fosil dijumpai di tapak itu dan muzium untuk jumpaan tersebut sudah dibina dekat dengan tapak itu. Nama Muzium itu ialah Muzium Tasik Nojiri Gajah Nauman. Beberapa barang yang menarik ada di muzium ini. Contohnya, Gajah Nauman dan rusa tanduk besar yang dibina semula, alat batu, gigi gajah nauman, patung yang dibuat daripada gigi gajah nauman dan sebagainya. 




Junko Mori (Mahsuri)
Sahabat KIKBM

Jumaat, April 08, 2016

Himiko: Ratu Misteri Jepun

Ilustrasi Himiko yang dibuat oleh pelukis dan seniman di Jepun


Saya hendak bercakap tentang beberapa tajuk yang menarik dalam sejarah dan arkeologi Jepun bermula hari ini. Pada hari ini, saya hendak kata tentang perempuan Jepun yang bernama Himiko. Beliau ialah perempuan Jepun pertama yang ditulis dalam buku sejarah China. Nama buku itu ialah Catatan Tiga Kerajaan dan dibuat daripada tiga bahagian iaitu Buku Wei, Buku Shu dan Buku Wu. Wei, Shu dan Wu ialah nama negara yang ada di China pada abad ke-3. Dalam Buku Wei ada satu bahagian yang bernama Toh-i-den (東夷伝) yang bererti bahagian tentang orang yang tinggal di timur. Dalam Toh-i-den, ada bahagian yang bernama Wajin-no- joh (倭人の条).  Wajin-no-joh ialah bahagian tentang orang Jepun ketika itu.

Dalam buku Wei pada bahagian Toh-i-den, penulisan tentang orang Jepun dibincangkan pada bahagian Wajin-no-joh


Mengikut buku Catatan Tiga Kerajaan, kerajaan Wei ada di China pada tahun 220 – 265 Masihi dan Himiko iaitu Ratu Negara Wa yang ada di Jepun ketika itu menghantar misi kepada kerajaan Wei pada tahun 238 Masihi.  Pada abad ke-3 Masihi banyak negara yang kecil ada di Jepun dan tidak ada kerajaan yang memerintah semua Jepun. Buku itu mengatakan bahawa ada beberapa raja lelaki yang memerintah dalam 70-80 tahun sebelum Himiko, tetapi ada banyak peperangan. Orang-orang yang hendak menghentikan semua peperangan telah menjadikan Himiko sebagai ratu yang memerintah semua negara Wa. Himiko meletakkan ibu negara mereka di Yamataikoku. Himiko boleh memerintah Negara Wa dengan baik kerana dia ialah seorang bomoh yang ada kuasa ghaib yang hebat.

Mengikut buku Catatan Tiga Kerajaan, Negara Wa telah menghantar misi kepada kerajaan Wei pada 238 Masihi. Negara Wa telah menjadikan Yamataikoku sebagai pusat pemerintahannya.  


Dalam buku itu, ada maklumat lain tentang Himiko. Mengikut buku itu, beliau tidak ada suami tetapi ada seorang adik lelaki. Adik lelaki itu membantu Himiko. Himiko tidak jumpa ramai orang dan adiknya membawa makanan dan semua barang keperluan kepada Himiko. Apabila Himiko meninggal dunia pada tahun 248 atau 247 Masihi, orang Wa membuat kubur yang besar dan ramai hamba mati bersama Himiko untuk membantu beliau di dunia lain.

Gambar ini ialah kubur yang bernama Hashi-haka ('haka' bermakna kubur dalam bahasa Jepun), Tapak Hirahara dan Ishidukayama-kofun. Ada orang yang kata, Hashi-haka ialah kubur Himiko dan orang lain kata Tapak Hirahara atau  Ishidukayama ialah kubur Himiko. Kedudukan kubur Himiko masih menjadi tanda tanya dan misteri kepada ahli arkeorlogi dan orang Jepun.


Himiko memberi beberapa misteri kepada orang Jepun. Misteri yang terbesar ialah tempat yang ada Yamataikoku iaitu ibu kota kerajaan Wa. Ada sarjana yang kata Yamataikoku ada di Kyusyu dan ada sarjana lain yang kata Yamataikoku ada di Kinai. Dalam buku Catatan Tiga Kerajaan, ada keterangan bagaimana pergi ke Yamataikoku daripada Taihougun yang ada di China tetapi keterangan itu tidak jelas. 


里=Li : satuan ukuran panjang di negeri China. Daripada Taihougun ke Yamataikoku adalah lebih jauh daripada 10000 li. Tetapi kami tidak tahu 1li adalah berapa meter?


Misteri kedua ialah siapakah Himiko dalam sejarah Jepun. Ada sarjana yang kata Himiko ialah dewa Jepun yang bernama Amateras-Ohmikami. Amateras iaitu dewa matahari adalah dewa yang tertinggi dalam Shintoism. Tetapi sarjana lain kata bahawa Himiko ialah Puteri Yamatototohimomosohime iaitu anak perempuan Maharaja Jepun ke-7.

Siapakah Himiko dalam sejarah Jepun?

Misteri ketiga ialah cermin yang diberikan oleh maharaja China kepada Himiko. Mengikut Buku Wei, Himiko menghadiahkan 10 orang hamba dan keperluan lain kepada maharaja China dan baginda telah membalas pemberian itu dengan menghadiahkan banyak kain dan 100 buah cermin kepada Himiko. Dalam tapak arkeologi Jepun, sarjana sudah terjumpa banyak cermin dan beberapa orang sarjana fikir cermin yang dihadiahkan kepada Himiko ialah cermin yang dinamakan Sankakubuchi-Shinjyu-kyo tetapi sarjana lain kata cermin yang dihadiahkan kepada Himiko ialah bukan Sankakubuchi-Shinjyu-kyo kerana cermin tersebut sudah di jumpai lebih banyak daripada 500 buah di tapak-tapak arkeologi Jepun. 


Adakah Sankakubuchi-Shinjyu-kyou adalah cermin yang dihadiahkan kepada Himiko?


Tentang Himiko ada misteri lain juga. Semua misteri belum diselesaikan. Untuk orang Jepun, Himiko ialah ratu misteri juga!


Junko Mori (Mahsuri)
Sahabat KIKBM


Selasa, April 05, 2016

Ringkasan Hikayat Tiga Negara

Sejarah Tiga Negara dipelopori tiga negara besar yang terdiri daripada Negara Shu, Negara Wei dan Negara Wu. Zaman sejarah ini sangat popular dan kerap diolah secara romantik dalam kebudayaan-kebudayaan China, Jepun, Korea, dan Vietnam 

Pengenalan

Hikayat Tiga Negara, yang ditulis oleh Luo Guanzhong pada abad ke-14, ialah sebuah novel sejarah Cina berdasarkan peristiwa-peristiwa antara zaman huru-hara pada penghujung Dinasti Han sehingga penghujung zaman Tiga Negara (220 – 280). Buku ini telah disanjung sebagai salah satu daripada Empat Novel Klasik Yang Teragung  dalam kesusasteraan Cina dan mempunyai banyak edisi penceritaan.

Cerita-cerita dari zaman Tiga Negara telah wujud sebagai tradisi lisan sebelum sebarang susunan bertulis. Dalam cerita-cerita yang popular ini, watak-wataknya biasa diberikan ciri-ciri mitos yang dibesar-besarkan dan sering digambarkan sebagai dewa atau makhluk ghaib yang mempunyai kuasa-kuasa ajaib. Dengan tumpuannya kepada sejarah Cina Han, cerita-cerita itu bertambah popular semasa pemerintahan Dinasti Yuan oleh maharaja-maharaja Mongol yang asing. Semasa Dinasti Ming yang menyusuli dinasti tersebut, minat terhadap drama dan novel menyebabkan perkembangan dan penceritaan semula cerita-cerita ini dengan lebih lanjut.

Percubaan terawal untuk menggabungkan cerita-cerita ini menjadi sebuah karya bertulis ialah Catatan Tiga Negara, secara harfiah diterjemahkan sebagai “Cerita Sanguozhi”, yang diterbitkan antara tahun 1321 dan tahun 1323. Versi ini menggabungkan tema-tema kuasa ajaib, mitos, dan kesusilaan untuk menarik minat kelas petani.

Catatan Tiga Negara yang diterjemahkan sebagai "Cerita Sanguozhi" ini menggabungkan tema-tema kuasa ajaib, mitos dan kesusilaan untuk menarik perhatian kelas petani antara tahun 1321-1323

Hikayat Tiga Negara sebagaimana yang diketahui pada hari ini dikatakan ditulis oleh Luo Guanzhong antara tahun 1330 dan 1400 (akhir zaman Yuan sehingga awal Ming). Novel ini sebahagiannya ditulis dalam teks mudah dan sebahagiannya dalam teks klasik Cina, dan dianggap sebagai teks piawai selama 300 tahun. Luó mempergunakan rekod-rekod sejarah yang sedia ada, termasuk Babad Tiga Negara yang disusun oleh Chen Shou dan yang merangkumi peristiwa-peristiwa daripada Pemberontakan Serban Kuning pada tahun 184 sehingga penyatuan ketiga-tiga negara di bawah Dinasti Qin pada tahun 280. Dengan pengetahuan sejarah ini, beliau menggabungkannya dengan bakat penceritaan untuk mencipta tokoh-tokoh yang berwarna-warni. Hikayat Tiga Kerajaan membayangkan nilai-nilai Konfusianisme yang amat popular pada masa buku ini ditulis. Menurut piawai kemoralan Konfusianisme, kesetiaan kepada keluarga, kawan, dan orang atasan merupakan salah satu daripada banyak ukuran yang boleh dipergunakan untuk membezakan antara orang baik dengan orang jahat.


Pemberontakan Serban Kuning

Cerita ini berlatar pada tempoh kemerosotan Dinasti Han ketika maharaja-maharaja Han yang terakhir terlalu percaya kepada sida-sida mereka dan memulaukan pegawai-pegawai yang berupaya. Kerajaan ketika itu menjadi terlalu korup dan tidak cekap akhirnya mengakibatkan kemerosotan ekonomi dan keselamatan negara yang serius. Semasa pemerintahan Maharaja Ling, maharaja pra-akhir Han, pemberontakan Serban Kuning tercetus di bawah pimpinan Zhang Jiao yang mengamalkan ilmu sihir Taoisme yang dikatakan mempunyai kuasa keabadian. Zhang berpura-pura menjadi seorang doktor pengembara untuk merawat orang-orang sakit dan menghasut orang ramai supaya melakukan pemberontakan terhadap dinasti Han. 


Pemberontakan Serban Kuning tercetus di bawah pimpinan Zhang Jiao dan menghasut orang ramai supaya melakukan pemberontakan terhadap dinasti Han. 

Pemberontakan Serban Kuning dipatahkan dengan pantas dengan usahasama berbagai-bagai orang bangsawan dan hulubalang di bawah pimpinan He Jin, saudara ipar Maharaja Ling, serta Pemerintah Tertinggi Angkatan Tentera Kerajaan Pusat. Bagaimanapun, He Jin kemudian ditipu masuk ke istana dan dibunuh oleh sida-sida di bawah pimpinan Zhang Rang. Para hulubalang dan orang bangsawan yang lain berasa amat marah terhadap perkara itu dan mengetuai angkatan-angkatan tentera mereka masuk ke dalam istana untuk membunuh semua sida-sida, termasuk juga lelaki yang tidak berjanggut yang salah dianggap sebagai sida-sida dan dibunuh. Pembunuhan beramai-ramai itu menyebabkan Maharaja Saho dan Putera Chenliu (kemudian Maharaja Xian) melarikan diri kerana berasa takut.


Pemerintahan Dong Zhuo yang Zalim

Mereka dijumpai dan diselamatkan oleh Dong Zhuo, hulubalang dari Liang Barat. Dong Zhuo terus merebut peluang ini untuk merampas kuasa dan menguasai maharaja serta istana empayar pada keseluruhannya atas nama melindungi maharaja. Dong kemudian menggulingkan Maharaja Shao dan menggantikannya dengan Putera Chenliu yang kemudiannya dikenali sebagai Maharaja Xian. Di bawah pemerintahan Dong Zhuo yang zalim, orang ramai dan pegawai-pegawai kerajaan amat menderita. Di bawah pimpinan Yuan Shao, 18 orang bangsawan dan hulubalang memulakan sebuah kempen terhadap Dong Zhuo dan menyingkirkannya dari ibu kota Luoyang ke Chang’an. Dong Zhuo kemudian dibunuh oleh anak angkatnya, Lu Bu, yang dikenali sebagai hulubalang yang teragung pada masanya, akibat suatu pertikaian terhadap Diao Chan, seorang wanita jelita yang didambakan oleh kedua-dua mereka.

Lakaran potret Dong Zhuo dalam edisi novel "Romantik dari Tiga Kerajaan" semasa Dinasti Qing. Sumber foto: https://en.wikipedia.org/wiki/Dong_Zhuo


Pertempuran antara Hulubalang dan Orang Bangsawan

Sementara itu, para hulubalang dan orang bangsawan turut mengalami pertikaian dalaman sendiri. Sun Jian, hulubalang dari Changsha, terjumpa Mohor Jed Empayar di dasar sebuah perigi di Luoyang. Tanpa sebuah kerajaan pusat yang kuat, para hulubalang dan orang bangsawan kembali ke wilayah masing-masing dan berlawan antara satu sama lain untuk lebih banyak tanah dan kuasa. Di kawasan utara, Yuan Shao dan Gongsun Zan berperang, dan di kawasan selatan, Sun Jian dan Liu Biao juga berperang. Banyak pemimpin yang berbakat seperti Cao Cao dan Liu Bei yang secara rasmi tidak mempunyai gelaran atau angkatan tentera, mula membina angkatan tentera masing-masing dengan merekrut orang-orang yang berbakat serta mengatur angkatan-angkatan tentera.

Potret Cao Cao yang dilakar dalam Sancai Tuhui semasa Dinasti Ming. Sumber foto: https://en.wikipedia.org/wiki/Cao_Cao

Cao Cao mengasaskan sebuah ibu kota yang baru di Xuchang. Cao Cao menjadi lebih kuat kerana si maharaja kini dibawah kuasanya dan oleh itu, dapat menguasai hulubalang-hulubalang serta orang-orang bangsawan yang lain di atas nama maharaja. Cao Cao menghapuskan musuh-musuhnya seperti Yuan Shu, Lu Bu serta Zhang Xiu, kemudian menjadi asas untuk penubuhan Kerajaan Wei. 


Sun Quan Membina Sebuah Empayar di Jiangdong

Pada masa yang sama, Sun Jian dibunuh dalam pertempuran terhadap angkatan tentera Liu Biao. Anak sulungnya, Sun Ce, mendagangkan Mohor Jed Empayar yang dijumpai oleh bapanya dengan Yuan Shu dari Huainan untuk askar-askar. Sun Ce, kini dengan sebuah angkatan tentera dan sepasukan jeneral dan penasihat yang berbakat dan berupaya, memulakan penaklukan terhadap Jiangdong. Selepas kuat bekerja serta perjuangan bertahun-tahun, Sun Ce mengasaskan sebuah empayar di Jiangdong. Kawasan yang sangat luas itu di Jiangdong kemudian menjadi suatu asas yang kukuh untuk penubuhan Kerajaan Wu. Malangnya, Sun Ce mati awal. Sun Quan, adik lelakinya, dia membina sebuah angkatan tentera yang kuat yang terbukti berguna untuk mempertahankan Jiangdong daripada serangan-serangan selatan yang kemudian oleh Cao Cao.

Liu Bei, bersama-sama saudara-saudara darahnya, Guan Yu dan Zhang Fei telah bersumpah akan taat setia kepada Dinasti Han dan berikrar bahawa mereka akan membuat seberapa yang boleh untuk berkhidmat kepada maharaja dan orang ramai.  Di Xinye, Liu Bei sendiri merekrut Zhuge Liang yang berbakat dan beransur-ansur membina angkatan tenteranya. 


Pertempuran Cenuram Merah

Cao Cao yang mengisytiharkan diri sebagai Perdana Menteri, mengetuai askar-askarnya untuk menyerang kawasan China selatan selepas menyatukan kawasan utara. Di Xinye, beliau dua kali ditewaskan oleh angkatan tentera Liu Bei tetapi Liu Bei menghilangkan Xinye dan terpaksa berpindah ke Jingzhou. Malangnya, Liu Biao telah mangkat ketika itu dan meninggalkan Jingzhou berpecah belah antara Liu Qi and Liu Cong, putera-puteranya. Liu Bei mengetuai orang-orang awam Xinye ke Xiangyang yang diperintah oleh Liu Cong tetapi tidak dibenarkan masuk. Liu Cong kemudian menyerah kepada Cao Cao, dan Liu Bei terpaksa berpindah ke Jiangxia yang diperintah oleh Liu Qi. Dalam perjalanan mereka, Liu Bei dan orang-orang awam dikejar oleh askar-askar Cao Cao, dengan banyak orang awam dibunuh. Liu Bei dan orang-orangnya dapat tiba di Jiangxia dan di sana, beliau mengasaskan sebuah angkatan tentera untuk memantapkan kedudukannya terhadap serangan Cao Cao.

Cao Cao ditewaskan dalam Pertempuran Cenuram Merah oleh tentera campuran Liu Bei dan Sun Quan

Untuk menentang serangan Cao Cao, Liu Bei menghantar Zhuge Liang untuk memujuk Sun Quan di Jiangdong untuk membentuk sebuah perikatan. Zhuge Liang berjaya dalam usaha ini dan tinggal di Jiangdong sebagai seorang penasihat sementara. Sun Quan melantik Zhou Yu untuk mengetuai angkatan tenteranya di Jiangdong (Wu Timur) untuk mempertahankan kawasan itu daripada serangan Cao Cao. Zhou Yu berasa bahawa Zhuge Liang akan menjadi satu ancaman kepada Wu Timur pada masa hadapan dan beberapa kali cuba membunuhnya, tetapi gagal. Akhirnya, beliau tidak ada pilihan lain kecuali bekerjasama dengan Zhuge Liang buat sementara kerana angkatan tentera Cao Cao telah sampai ke sempadannya. Cao Cao ditewaskan dalam Pertempuran Cenuram Merah oleh tentera campuran Liu Bei dan Sun Quan, dan terpaksa melarikan diri balik ke Jingzhou.


Ketegangan antara Liu Bei dan Sun Quan

Selepas pertempuran yang agung di Cenuram Merah, Wu Timur dan Liu Bei bertempur untuk merebut kawasan Jingzhou. Zhou Yu mengetuai askar-askarnya ke Wu Timur untuk menyerang Jingzhou dan mencapai suatu kejayaan, tetapi akhirnya Jingzhou jatuh ke dalam tangan Liu Bei apabila Zhuge Liang menasihati Liu Bei untuk merampas Jingzhou semasa angkatan-angkatan tentera Zhou Yu dan Cao Cao berperang.  Zhou Yu amat tidak gembira dan melaporkan perkara itu kepada Sun Quan. Sun Quan menghantar Lu Su ke Jingzhou untuk berunding dengan Liu Bei tentang Jingzhou. Lagi dan lagi, Liu Bei enggan mengembalikan Jingzhou kepada Wu Timur.

Sun Quan tidak mempunyai pilihan lain selain daripada menggunakan strategi-strategi baru yang dicadangkan oleh Zhou Yu untuk mengembalikan Jingzhou. Salah satunya ialah Rancangan Jahat Wanita Jelita yang cuba menipu Liu Bei untuk datang ke Jiangdong supaya dapat dijadikan sebagai orang tebusan bagi pertukaran untuk Jingzhou. Mengikut rancangan ini, Zhou Yu akan berpura-pura mengahwinkan adik perempuannya kepada Liu Bei. Liu Bei ke Jiangdong dan selepas hampir mematuhi arahan Zhuge Liang, berkahwin dengan adik perempuan Sun Quan tanpa sebarang bahaya, walaupun perkara itu sepatutnya merupakan sebuah perangkap. Beliau kembali dengan selamat ke Jingzhou dengan isteri barunya itu. Zhou Yu amat marah dan cuba memikirkan rancangan-rancangan yang lain untuk mengembalikan Jingzhou tetapi tetap tidak berjaya. Selepas tiga kali dibuat sangat marah oleh Zhuge Liang, Zhou Yu akhirnya muntah darah dan mangkat.

Liu Bei mengisytiharkan diri sebagai Putera Hanzhong dan bertanggungjawab dalam penubuhan Kerajaan Shu-Han. Sumber foto: https://en.wikipedia.org/wiki/Liu_Bei

Selepas kematian Zhou Yu, hubungan antara Liu Bei dan Sun Quan menjadi tegang tetapi kedua-dua mereka tidak memulakan perang. Zhuge Liang menasihati Liu Bei supaya menyerang Xichuan yang diperintah oleh Liu Zhang, orang bangsawan yang tidak berupaya. Liu Bei bertolak dengan askar-askarnya dan menaklukkan Xichuan serta juga Hanzhong yang dikuasai oleh Cao Cao. Liu Bei mengisytiharkan diri sebagai Putera Hanzhong, manakala Cao Cao menaikkan pangkat diri dari pangkat Perdana Menteri menjadi Putera Wei. Sun Quan pula dikenali sebagai Duke Wu. Menjelang masa itu, Liu Bei telah memerintah sebahagian kawasan yang besar dari Jingzhou ke Sichuan di barat. Ini kemudian bertindak sebagai sebuah asas yang kuat untuk penubuhan Kerajaan Shu-Han.

Lakaran potret Sun Quan yang dilukis oleh Yan Liben. Sumber foto: https://en.wikipedia.org/wiki/Sun_Quan

Keadaan antara ketiga-tiga kuasa utama hampir berakhir dengan kebuntuan sehingga Cao Cao meninggal dunia, akibat barah otak. Pada tahun berikut, Cao Pi, anak lelaki Cao Cao, memaksa Maharaja Xian untuk turun takhta dan dengan itu mengakhiri Dinasti Han yang berlangsung selama berabad-abad. Cao Pi mengisytiharkan diri sebagai maharaja dan menamai dinastinya sebagai Cao Wei. Sebagai gerak balas terhadap peristiwa ini, Liu Bei mengisytiharkan diri sebagai Maharaja Shu-Han untuk menandakan bahawa beliau masih merupakan salah seorang ahli daripada kerabat diraja Han yang berpusat di Shu.

Potret Zhuge Liang yang dilakar dalam Sancai Tuhui. Sumber foto: https://en.wikipedia.org/wiki/Zhuge_Liang
 
Pada masa itu, Sun Quan menyerang Shu untuk mengembalikan Jingzhou. Akhirnya, dia menyita Jingzhou dan membunuh Guan Yu. Liu Bei mengetuai sebuah angkatan tentera yang menggerunkan untuk menyerang Wu Timur. Tapi dia mengalami kegagalan.

Liu Bei meninggal dunia, akibat penyakit, dan meninggalkan Liu Shan, anak lelakinya yang lemah semangatnya di bawah jagaan Zhuge Liang. Dalam sebuah perbualan terakhir yang mengharukan antara Liu Bei dengan Zhuge Liang, Liu Bei meminta Zhuge Liang untuk naik takhta sebagai ganti untuk Liu Shan, jika Liu Shan terbukti tidak berupaya. Bagaimanapun, Zhuge Liang enggan menerima cadangan itu, dan bersumpah bahawa beliau akan taat setia kepada kepercayaan yang diberikannya oleh Liu Bei. Janji itu kemudian menjadi prinsip kehidupan bagi Zhuge Liang untuk seumur hidupnya.
 

Pertarungan Kepintaran Antara Zhuge Liang dan Sima Yi 

Zhuge Liang telah lama menghidapi penyakit kronik yang semakin teruk kerana beliau enggan berehat walaupun pada awal pagi kerana hendak menyiapkan analisis medan perang atau merumuskan rancangan yang berikut. Akibat penyakit tersebut, beliau akhirnya meninggal dunia dalam Pertempuran Dataran Wuzhang semasa melawan sebuah pertempuran yang buntu terhadap Sima Yi, komander Wei, yang angkatan tenteranya adalah jauh lebih unggul. Sebagai helahnya terakhir, beliau membina sebuah arca berbentuk diri sendiri untuk menakutkan Sima Yi supaya dapat memperoleh lebih banyak masa untuk mengundurkan angkatan tenteranya.


Pengakhiran Tiga Kerajaan

Jeneral Negara Wei, Deng Ai, yang berperang menentang Shu-Han, mengambil kesempatan untuk menyerang Shu-Han. Deng Ai dan askarnya tiba di hadapan Chengdu, ibu kota Shu-Han, dengan mengambil jalan pintas. Liu Shan menyerah kalah tanpa bertempur lalu menamatkan riwayat Kerajaan Shu-Han.

Di negara Wu Timur, tercetusnya konflik dalaman di kalangan bangsawan semenjak kematian Sun Quan. Di negara Wei, Sima Yan, anak lelaki kepada Sima Zhao, akhirnya memaksa maharaja Wei terakhir Cao Huan turun takhta seperti mana Cao Pi memaksa Maharaja Xian dari Han turun takhta. Sima Yan menubuhkan Dinasti Jin pada tahun 265 M, lalu mengisytiharkan dirinya maharaja pertama wangsa baru itu. Maka tamatlah riwayat Kerajaan Wei.

Sima Yan memimpin tentera Jin untuk menyerang Negara Wu Timur dan Negara Wu Timur kalah.  Maka berakhirnya zaman Tiga Kerajaan setelah hampir setengah abad mengalami perbalahan awam.


Kesimpulan

Walaupun Zaman Tiga Kerajaan agak singkat, zaman sejarah ini telah diolah secara romantik dalam kebudayaan-kebudayaan China, Jepun, Korea, dan Vietnam. Ia telah diraikan dan dipopularkan dalam pementasan opera, budaya rakyat, novel dan lebih terkini dalam pengolahan filem, siri televisyen serta permainan video. Yang paling terkenal ialah Hikayat Tiga Kerajaan, sebuah huraian cereka tentang zaman ini yang banyak mendasarkan sejarah. Rekod sejarah yang berwibawa tentang zaman ini ialah karya “Sanguo Zhi” oleh Chen Shou, bersama-sama anotasi Pei Songzhi yang kemudian untuk teks tersebut.

Zaman perpecahan dalam sejarah China memperlihatkan tanah besar China telah dibahagikan kepada tiga kerajaan utama pada tahun 220-280 iaitu Kerajaan Shu yang dikuasai oleh Liu Bei, Kerajaan Wei yang dikuasai oleh Cao Cao, dan Kerajaan Wu yang dikuasai oleh Sun Quan

Zaman Tiga Kerajaan merupakan zaman yang paling berdarah dalam sejarah China. Walaupun banci yang diadakan pada akhir Dinasti Han Timur melaporkan jumlah penduduk sebanyak kira-kira 56 juta orang, banci yang diadakan pada awal dinasti Jin Barat (selepas Jin menyatukan China) hanya melaporkan jumlah penduduk sebanyak 16 juta orang, suatu pengurangan sebanyak 40 juta orang atau kira-kira 71%. Dengan perbezaan sebegitu besar, adalah selamat untuk menyimpulkan bahawa sebahagian besar penduduk China telah dihapuskan semasa perang-perang yang tetap pada sepanjang zaman ini.

Walaupun berlaku perpecahan politik pada zaman ini, namun terdapat kemajuan-kemajuan teknologi yang amat terkenal. Lembu kayu yang direka oleh Zhuge Liang telah disarankan sebagai perintis kereta sorong. Dalam Kerajaan Wei, terdapat Ma Jun, jurutera jentera yang bijak yang telah dianggap oleh ramai orang sebagai setaraf dengan pendahulunya, Zhang Heng.

Jadi, “Hikayat Tiga Negara” ialah karya yang paling penting dalam sejarah China. Ia bukan sahaja mencatat sejarah tentang zaman itu, ia juga satu buku belajar. Cerita dan orang dalam buku itu supaya kita mengetahui lebih banyak. Dan taktik-taktik peperangan juga boleh diambil pengajaran. ‘Hikayat Tiga Negara” ialah buku yang saya paling suka dan paling penting kepada orang Cina.





Xiao Li (Azim)
Sahabat KIKBM 


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Powered by Blogger