Selasa, November 18, 2014

Perkukuh Bahasa Melayu


Mukadimah

NAMA PROFESOR DR. WU ZONG YU mungkin asing bagi kebanyakan kita. Namun semangat dan iltizam beliau sebagai orang pertama yang memperkenalkan Bahasa Melayu di peringkat universiti di China nyata begitu mengagumkan. 

Malah tidak keterlaluan jika membandingkan keazaman beliau dengan mereka yang gagal menguasai Bahasa Melayu di negara ini sebagai memalukan.

Pengarah Pusat Pengajian Melayu-China yang berpangkalan di Universiti Pengajian Bahasa Asing Beijing memulakan pengajaran Bahasa Melayu di sana dalam keadaan yang begitu daif tanpa sebarang bantuan malahan buku.

Bagi Zong Yu yang dianugerahi Ijazah Kehormat Doktor Persuratan dari Universiti Malaya mempelajari Bahasa Indonesia di Peking University pada tahun 1956 dan mula menerima pelajar Bahasa Melayu angkatan pertama pada tahun 1962.

Dalam keadaan yang sukar antaranya kekurangan buku dan tenaga pengajar, Zong Yu sendirian mengkaji dan menyusun bahan pengajaran.

Kini, usaha dan baktinya mengembangkan pengajian Melayu di negara tersebut telah mencecah tempoh 51 tahun dan pada usia 74 tahun beliau masih terus bersemangat dan gigih meningkatkan usaha itu. 

Dalam wawancara yang dihadiri Ahli Lembaga Pengarah Kumpulan Utusan, DATUK DR. FIRDAUS ABDULLAH dan Wartawan Mingguan Malaysia, HAFIZAHRIL HAMID, beliau berkongsi pandangan mengenai keperluan menguasai Bahasa Melayu oleh semua kaum di negara ini.


Perbualan:

MINGGUAN: Bagaimana Prof. boleh terlibat dalam pengajaran bahasa Melayu di negara China?

WU ZONG YU: Saya merupakan perintis program bahasa Melayu di Universiti Pengajian Bahasa Asing Beijing yang bermula pada tahun 1961 ketika saya berusia 23 tahun. Pada peringkat awalnya saya diberitahu akan hadir beberapa tenaga pengajar dari Malaya untuk membantu selain dibekalkan buku yang mencukupi. Namun itu tidak berlaku malah saya diberi tugas untuk menubuhkan Jurusan Bahasa Melayu di universiti berkenaan yang juga pertama di negara China. Saya mengajar pelajar saya dan pada masa yang sama juga belajar bersendirian untuk memperbaiki Bahasa Melayu. Saya mesti berdikari untuk mengajar Bahasa Melayu dan semangat inilah yang telah menggembirakan saya sehingga sekarang.

Sehingga lebih 30 tahun iaitu sekitar 1996 menanti barulah tenaga pengajar dari Malaysia sampai. Walaupun Malaysia dan China menjalin hubungan diplomatik pada tahun 1974 namun masih tidak terdapat sebarang bantuan dalam pengajaran Bahasa Melayu di China. Buku pertama yang saya terima bertajuk, Sarah pengarang kecil yang juga bersaiz kecil. Peringkat awalnya sangat sukar dan terlalu teruk kerana kami tidak disediakan sebarang buku malah hanya saya seorang yang menjadi tenaga pengajar untuk 16 pelajar pertama kursus berkenaan.

Saya umpama meraba-raba dalam kegelapan kerana keadaan serba kekurangan ini. Dalam keadaan yang amat susah kerana kekurangan buku dan tenaga pengajar, saya bertindak sendirian dalam menyusun bahan pengajaran dan mengkaji sendiri segala ilmu tentang Bahasa Melayu walaupun saya belajar pengajian Bahasa Indonesia sebelumnya. Terlalu banyak ranjau yang saya terpaksa tempuhi dan akhirnya setelah menamatkan kursus yang pertama dua orang pelajarnya telah diambil untuk menjadi pembantu saya.

Saya juga begitu ingin untuk berbual dengan mereka yang boleh bertutur dalam Bahasa Melayu tetapi tidak ada. Ini kerana saya sendiri pun tidak pasti apakah yang saya tutur dan ajarkan pada anak murid itu betul atau tidak kerana tidak pernah berbual atau berbincang apa yang betul dan salah. Malah saya juga hingga ke tahap menyimpan bungkusan plastik gula-gula yang tertera tulisan Melayu kerana begitu ingin melihat dan membaca dalam Bahasa Melayu. Mungkin bagi orang lain ia tidak mempunyai makna tetapi bagi saya ia sangat berharga. Saya tidak akan meletak jawatan mahupun bersara sekarang kerana ia telah menjadi darah daging saya serta tidak mahu mengalah dengan dakwaan bahawa Bahasa Melayu tidak boleh berkembang di China. Tetapi satu perkara yang membuatkan saya berbangga adalah saya mendapat begitu banyak sokongan daripada saudara-saudara Melayu saya di Malaysia untuk meneruskan usaha ini.

MINGGUAN: Bagaimana Prof. melihat keadaan segelintir orang bukan Melayu di negara ini yang tidak ada kesungguhan untuk menguasai Bahasa Melayu?

WU ZONG YU: Bagi saya paling utama adalah tidak perlu dipolitikkan isu Bahasa Melayu ini kerana ia tidak akan membawa sebarang keuntungan. Tetapi jika wujud perasaan perkauman yang menebal dan tidak mahu bersatu dengan bangsa lain ia akan menimbulkan kesukaran. Yang penting kita mesti menggalakkan perpaduan sesama pelbagai bangsa di dalam negara.

Kita juga tidak perlu mengungkit perkara-perkara yang lepas dan apa yang telah dilalui oleh generasi lama perlu dibiarkan. Yang penting sesama generasi muda mereka perlu bersatu padu sesama semua kaum dan perlu menguasai Bahasa Melayu kerana ia adalah bahasa rasmi di negara ini. Kita perlu mewujudkan pelbagai program dan wacana yang mampu membuatkan generasi muda pelbagai kaum untuk berinteraksi sesama mereka.

MINGGUAN: Bagaimana Prof. melihat terutama generasi muda supaya mengeratkan perpaduan melalui penggunaan bahasa kebangsaan?

WU ZONG YU: Saya melihat generasi muda ini umpama kertas putih yang suci. Mereka berkelakuan baik ketika kecil dan kesilapan generasi tua yang mengakibatkan kertas putih ini bertukar kotor. Jika kita lihat keadaan ketika kanak-kanak masih di tadika yang mana tidak ada satu perasaan perkauman. Saya terfikir alangkah bagusnya jika semangat tanpa perkauman itu kekal sehingga mereka dewasa.

Oleh itu adalah sangat penting untuk kita mengekalkan perasaan harmoni antara semua kaum terutama melalui bahasa. Bagi saya mungkin kertas putih akan diwarnai pelbagai warna apabila semakin dewasa tetapi tidak ada salahnya kerana yang penting ia perlu umpama lukisan yang diwarnai pelbagai warna menarik dan bukan seperti contengan hodoh yang tidak memberi sebarang makna. Bagi saya itulah ibaratnya sebuah perpaduan walaupun berbeza bangsa dan kaum tetapi warnanya tetap menarik jika ia mendapat sentuhan yang betul.

MINGGUAN: Pada pandangan Prof. bagaimana untuk melukis gambaran yang cantik yang Prof. gambarkan umpama warna perpaduan pelbagai kaum?

WU ZONG YU: Semangat ini perlu kekal walaupun setelah tamatnya tadika dan para belia khususnya perlu diberi peluang untuk melibatkan diri dalam pelbagai aktiviti yang boleh mewujudkan perpaduan sesama kaum. Paling penting tidak perlu ada sebarang niat untuk mempolitikkan isu bahasa dan kaum kerana ia sangat berbahaya dan boleh mencetuskan perasaan tidak selesa antara kaum. Kita perlu melakukan sesuatu dari sudut perpaduan negara. Saya melihat dari sudut diri saya sendiri. Saya berasal dari negara China dan saya kagum melihat perpaduan kaum di negara ini namun saya tidak akan mencampuri urusan politik di negara ini.

Namun saya melihat lebih kepada hubungan akrab antara dua negara ini yang boleh dikembang dan menjadi rapat. Walaupun saya orang Cina tetapi saya berbangga dapat belajar, mengguna dan kemudian mengajar Bahasa Melayu kepada orang Cina di negara saya. Malah usaha saya ini mendapat sokongan dan pujian dari saudara-saudara Melayu di sini dan saya tidak akan berhenti untuk terus mengajar kerana ia sudah sebati dengan diri saya. Tetapi pada masa yang sama saya juga perlu mendorong untuk mewujudkan perpaduan antara kaum di negara ini bukan kerana saya orang Cina tetapi ia adalah perkara yang sepatutnya dilakukan bukan sahaja di negara ini tetapi di semua negara yang mempunyai pelbagai kaum di dalamnya. Saya menyimpan hasrat supaya penduduk Malaysia bersatu padu di bawah slogan 1Malaysia.

MINGGUAN: Mungkin Prof. melihat ada perkara yang boleh dilakukan untuk mengeratkan hubungan antara kaum?

WU ZONG YU: Saya melihat Bahasa Melayu adalah medium penting dalam mengeratkan hubungan antara kaum di negara ini. Namun kita perlu mengkaji kenapa hubungan antara kaum yang bermula mesra ketika kecil dan tadika tidak mampu diteruskan di peringkat sekolah dan dewasa. Saya juga melihat kenapa penduduk di negara ini masih tinggal berasingan berasaskan kaum. Contohnya orang Cina di kawasan tertentu manakala orang Melayu dan India pula di kawasan lain. Alangkah bagusnya jika semangat kejiranan pelbagai kaum ini menjadi amalan menyeluruh di negara ini. Memang ia sudah berlaku tetapi usaha perlu dijalankan untuk mengukuh persaudaraan berasaskan semangat kejiranan yang tinggi antara pelbagai kaum.

Ini adalah antara perkara yang kita boleh bincangkan secara ilmiah dan bagaimana cara kita boleh selesaikannya. Jika di waktu kecil mereka boleh ‘tenggelam’ dalam satu persahabatan erat, kenapa ia tidak boleh diteruskan sehingga mereka dewasa. Saya tertarik dengan keadaan yang saya lihat di Kelantan ketika berkunjung ke negeri itu lebih kurang 20 tahun lepas. Ada sebuah kampung berhampiran Sungai Kelantan yang saya tidak ingat namanya dan mereka mempunyai semangat perpaduan antara kaum yang sangat tinggi dan saling hormat menghormati antara satu sama lain.

Saya lihat ada beberapa buah rumah yang dihuni orang Cina tetapi mereka hidup berjiran dengan semangat perpaduan yang tinggi dengan jiran mereka yang majoritinya orang Melayu. Penduduk Cina ini begitu menghormati terutama dari sudut pemakanan dan tahu yang mana halal dan haram. Perkara sebeginilah yang perlu ditekankan supaya semua orang boleh menghormati antara satu sama lain supaya keharmonian dan perpaduan akan menjadi lebih kukuh dan ikhlas.

© Utusan Melayu (M) Bhd



Isnin, November 03, 2014

Komuniti Tanpa Negara (Stateless Community)

UNHCR: Generasi Tanpa Negara 

Kali ini di Malaysia, saya sedang buat penyelidikan tentang masyarakat India yang tidak ada dokumen atau hak kewarganegaraan. Walaupun setiap bangsa dalam Malaysia mengalami isu ini, tetapi masalah ini lebih berat dalam masyarakat India. Terdapat banyak sebab masyarakat ini tidak ada dokumen, contohnya mereka lahir sebelum ibu bapa berkahwin, berlahir di luar hospital, mengabaikan pendaftaran kelahiran, terhilangkan sijil kelahiran, moyang mereka tidak mendapat dokumen sewaktu bekerja di ladang getah pada lewat 1800 hingga awal 1900.

Walaupun sebahagian masalah ini adalah kurangnya kesedaran (lack of awareness) dalam masyarakat ini kerana kurangnya pendidikan, juga ada banyak halangan sistemik yang menghalang masyarakat ini daripada mendapat dokumen yang sesuai. Contohnya, apabila orang India pergi ke pejabat Jabatan Pendaftaran Negara (JPN) untuk memfailkan permohonan mendapat dokumen, mereka biasanya diproses sebagai orang asing, bukan orang yang lahir di Malaysia. Di bawah klasifikasi ini, keperluan untuk mendapat dokumen lebih tinggi, lagipun keputusan tertakluk kepada pertimbangan peribadi pegawai JPN sendiri. Oleh sebab ramai orang India tidak ada semua dokumen untuk memenuhi keperluan, banyak keputusan permohonan menjadi tidak berjaya.

Status tidak ada dokumen atau hak kewarganegaraan ada banyak akibat negatif.  Orang ini tidak boleh memasuki sekolah, mesti membayar bayaran lebih tinggi apabila pergi ke hospital, dan tidak boleh mendapat perlindungan dan manfaat daripada kerajaan, contohnya pencen. Lagipun, generasi masa depan akan mewarisi status ini, dan akan berhadapan dengan situasi dan masalah yang sama dalam hidupnya. Maka, masalah ini dialami orang yang muda dan tua.

Bagaimana menyelesaikan masalah ini? Pertama, JPN mesti menganggap orang India yang lahir dan tinggal untuk masa lama di Malaysia sebagai orang Malaysia, bukan orang asing. Kedua, proses permohonan mesti dibaiki untuk menjadi lebih konsisten untuk memastikan layanan adil. Salah satu cara lagi adalah menfleksibelkan keperluan untuk mendapat dokumen. Kalau seseorang tidak boleh memenuhi semua keperluan JPN, mesti bekerjasama mencari cara alternatif untuk memastikan kelayakkan mereka mendapat MyKad.


Amanda Cheong (Aminah)
Rakan KIKBM
26 Ogos 2014

Ahad, Oktober 26, 2014

Dali: Kampung Halamanku


Di setiap tempat, di setiap negara, ada bandar yang terkenal di dunia. Seperti di US, New York ialah terkenal kerana ia ialah pusat kewangan di seluruh dunia. Setiap orang yang kaya hendak mempunyai syarikat di New Yourk. Di Jepun, Tokyo ialah paling kenal dan paling besar. Tokyo bukan sahaja bandar ibu negara, tetapi juga bandar sibuk di Jepun. Di China, Beijing ialah terkenal kerana Beijing merupakan pusat politik, ekonomi dan kebudayaan China. Banyak bandar besar di dunia. Tetapi, di dalam tulisan ini, saya tidak akan tulis tentang bandar besar di dunia. Saya akan tulis tulisan ini untuk memperkenalkan bandar saya, Dali.

Dali ialah bandar kecil. Dali ialah kampung halaman saya. Walaupun ia kecil, tetapi ia sangat terkenal di dunia. Bukan sahaja orang Cina, tetapi juga orang negara luar di dunia tahu Dali. Saya berasa bangga kerana Dali ialah tempat asal saya. Ramai orang tahu Dali, tetapi sedikit orang tahu sejarah tentang Dali. Sebab itu tulisan ini akan memperkenalkan Dali.

Hampir semua orang tahu bahawa China mempunyai lima ribu tahun sejarah. Pada zaman paling dahulu, China tidak ada Dali. Menurut catatan sejarah, Dali pertama kali muncul di China pada masa Dinasti Tang. Dali ialah negara sendiri pada masa itu. Ia dinamakan Nanzhao.


ASAL NAMA NANZHAO

Ada banyak puak, seperti Wu, Baiman dan lain. Pada tahun 649-902, di barat daya China, puak Wu dan Baiman. Mungkin pada Dinasti Tang dahulu, pada hari ini di kawasan Dali, Yunnan, ada pentadbiran. Amnya dianggap, Wuman ialah Nenek moyang Yi. Dalam banyak suku, ada enam suku yang terbesar, ialah Mnegshe, Mengjiao, Liangqiong, Dengyan, Shilang dan Yueqi. Mereka dinamakan Enam Chao. Chao Mengshe di selatan, ia juga dinamakan Chao Selatan. Pada tahun 649, Raja Mengshe menubuhkan Negara Dameng, negara ini sebahagian daripada dinasti Tang. Pada zaman Maharaja Tangxuanzong, raja Piluoge perpaduan enam Chao dan menubuh Negara Dali. Di Chao Selatan wilayah pembangunan pengeluaran. Chao Selatan boleh berhubungan antara rantau ini dan kawasan Asia Selatan di dalam ekonomi dan kebudayaan. Ia masukkan sosial yang aktif dalam sejarah.

Dali dikenali Nanzhao semasa pemerintahan Dinasti Tang

SUKU KAUM DI DALI

Pada zaman Chao Selatan, di kawansan Dali, ada banyak suku. Seperti suku Huihu, suku Han, suku Qiang, suku Yi, suku Bai dan lain. Walaupun mereka ialah suku yang berbeza, tetapi meraka hidup bersama. Suku Bai ialah suku paling besar pada masa itu.  Seterusnya , saya akan cakap sejarah tentang suku Bai.

Suku Kaum di Dali terdiri daripada suku Huihu, suku Han, suku Qiang, suku Yi dan suku Bai

Sejarah tentang suku Bai, mungkin kami harus belajar pengetahuan tentang zaman dahulu, tetapi saya akan cakap suku Bai daripada Dinasti Tang. Pada tahun 937, pemimpin suku Bai, Duansiping menggulingkan pemerintahan oleh Chao Selatan, dan dia menubuhkan Negara Dali yang diawalkan oleh suku Bai. Negara Dali ada kurang lebih 300 tahun sejarah. Kemajuan ekonomi telah pernah lebih besar daripada Chao Selatan. Suku Bai di kawasan laut Erhai, sudah masukkan masyarakat feudal. Pada tahun 1245, tentara Menggu hapuskan Negara Dali. Dinasti Yuan bina provinsi Yuannan di kawasan Selatan China. Pada tahun 1382, Dinast Ming, banyak orang suku Han masuk ke Dali daripada kawasan pantai. Mereka berkahwinan dengan suku Bai. Selepas empat ratus tahun dikawalkan oleh Dinasti Yuan dan Dinasti Ming, suku Bai masukkan sosial yang tuan tanah ekonomi. Selepas tahun 1840 (perang candu), banyak orang suku Bai membuat hal banyak untuk Negara China baru menjadi negara maju. Pada tahun 1956 , November, bina negari Dali Suku Bai.


KEISTIMEWAAN DALI

a) Tokong Chongsheng (Tokong Menara Tiga)

 
Tokong Chongsheng (Tokong Menara Tiga)

Tokong Chongsheng ialah bangunan simbol di Dali, setiap pelancong melawat Dali, dia mesti pergi ke Taman Tiga Tokong. Ia sangat terkenal di dunia. Tiga tokong ini dibinakan pada zaman Zhenguan (Dinasti Tang).  Pada Dinasti Tang dan Dinasti Song, ia tempat untuk keluarga raja dan pusat agama buddha. Kalau kamu belajar tentang Dinasti Tang, kamu mesti tahu pada masa itu, agama buddha menjadi ikut-ikutan ramai. Sami buddha menyebarkan agama buddha di sini. Tiga tokong hampir mempunyai 1000 tahun sejarah. Pada China baru dibinakan, ia ditukar taman. Sekarang masih ada sami buddha tinggal di dalam taman. Biasanya mereka mengurus taman, pada cuti istimewa, mereka akan terangkan agama baddha. Keadaan alam di taman ini sangat indah. Setiap tahun, banyak orang dari tempat yang berbeza melawat tokong Chongsheng. Kalau kamu ialah suku Bai yang tinggal di kawasan Dali, kamu ada kedudukan di Dali, pada Tahun Baru China, kamu boleh melawat dengan percuma.

Tokong Chongsheng di Dali

b) Bandar Filem Tianlongbabu

Bandar filem Tianglongbabu di Dali

Bandar filem Tianglongbabu bukan bangunan tradisi di Dali. Pada tahun moden, satu filem dinamakan Tianlongbabu di Dali. Filem ini sangat terkenal di negara China. Penulis Jinyong tulis novel tentang Dali pada Dinasti Song dan novel ini diolah menjadi filem. Selepas filem ini habis, kerajaan bina bandar filem ini dan namakan bandar Tianlongbabu. Sambutan filem ini sangat baik, setiap orang hendak melawat bandar Tianlongbabu, sekarang ia ialah tempat yang penting di Dali. Ia tidak terletak di dalam bandar Dali. Kalau kamu hendak melawat Dali, kamu harus pergi ke sini. Di dalam bandar itu, kami boleh lihat rumah tradisi di Dali, dan kamu boleh makan makanan tradisi di Dali. 

Sesi penggambaran filem sedang dijalankan di bandar Tianlongbabu

c) Jalan Orang Asing

Jalan Orang Asing di Dali

Pada zaman dahulu, Jalan Orang Asing tidak dinamakan ini, ia dinamakan Jalan Huguo, tetapi Dali menjadi maju dan ekonomi bertambah baik, banyak orang asing datang ke sini, mereka membeli rumah dan membuka kedai di sini. Kamu boleh lihat banyak orang asing di jalan ini, mereka hidup bersama dengan orang suku Bai, di jalan ini, kamu boleh membeli barang-barang tradisi, kamu juga boleh membeli barang-barang dari laut, jadi ia dinamakan Jalan Orang Asing sekarang. Ia terkenal bukan sahaja ada banyak orang asing, tetapi juga ia terletak di pusat bandar kuno, kalau kamu datang Dali, kamu mesti lihat jalan ini. Di jalan ini ada banyak bar. pada malam, ada banyak pelancong dari tempat yang berbeza, mereka minum minuman beralkohol di bar dan cakap dengan orang lain. Kamu berasa bahawa hidup di Dali ialah senang dan bahagia.

Deretan kedai makan tersusun di Jalan Orang Asing atau lebih dikenali sebagai Jalan Huguo

d) Kawasan Peranginan

Kawasan peranginan terkenal di Dali ialah Salji Gunung Cangshan; Bulan Erhai; Angin Xiaguan dan Bunga Shangguag. Jadi kamu datang Dali, kecuali bandar kuno Dali, kamu mesti pergi ke Cangshan dan Laut Erhai. Setiap tahun, banyak orang melewat tempat-tempat ini.

Pemandangan matahari terbit di Gunung Changshan yang bersalji sepanjang tahun di puncaknya

Aktiviti menyusuri Tasik Erhai. Penduduk Dali gemar ke tasik ini ketika Pesta Kuih Bulan untuk aktiviti melihat Bulan Erhai




Li Jian Zun (Farid)
Tahap 5


Khamis, Oktober 23, 2014

Lawatan ke Muzium Sungai Lembing

Junko Sakai bersama sukarelawan-sukarelawan Muzium Negara telah mengunjungi Muzium Sungai Lembing dan mengembara ke dalam Lombong Sungai Lembing di Pahang

Saya telah pergi ke Muzium Sungai Lembing di Negeri Pahang pada hari Jumaat, minggu lalu. Lawatan itu diatur oleh Jabatan Muzium Malaysia untuk sukarelawan-sukarelawan Muzium Negara. Saya seorang sukarelawan Muzium Negara dan kadang-kadang saya memimpin pelancong Jepun yang datang ke Muzium Negara serta membuat penerangan dalam bahasa Jepun.

Pada pagi hari itu, kami berkumpul pada pukul 6:30 pagi dan mula lawatan itu. Kami menaiki bas muzium dan perjalanan ke Sungai Lembing adalah kira-kira 4 jam.

Di Sungai Lembing, kami melawat dua buah muzium, Muzium Sungai Lembing dan mengembara ke dalam Lombong Sungai Lembing (the Living Museum of Sungai Lembing). Mula-mula kami pergi ke Muzium Sungai Lembing dan belajar tentang lombong bijih timah. Seterusnya kami pergi ke Lombong Sungai Lembing yang asal untuk melihat aktiviti perlombongan yang pernah dijalankan di sana.  Kami boleh melihat terowong dan diorama yang menunjukkan bagaimana orang-orang mendapat bijih timah. Kedua-dua muzium sangat menarik! 

Suasana terowong yang dibina dalam Lombong Sungai Lembing
 
Diorama yang menunjukkan bagaimana orang-orang mendapat bijih timah di sini


Junko Sakai (Mahsuri)
Tahap 3

Rabu, Oktober 22, 2014

Peribahasa Cina


Peribahasa Cina adalah sejenis kalimat-kalimat hasil kreatif dalam masyarakat Cina yang mudah dituturkan dari mulut ke mulut, mempunyai susun yang tetap dan senang untuk difahami.  Peribahasa Cina turut mengandungi bahasa falsafah dan saintifik yang indah dan hebat. Pendek kata, peribahasa Cina adalah seni bahasa yang mempunyai ciri-ciri kebijaksanaan yang diperolehi daripada pengalaman, pelajaran dan pengetahuan dalam kehidupan seharian rakyat.

Dalam masyarakat Cina, peribahasa Cina dipanggil sebagai Shuyu. Shuyu merujuk kepada frasa yang tetap, dikenali sebagai salah satu bahasa yang paling berdaya maju, kerap digunakan oleh penutur lisan, mengandungi imej dan maksud yang terang dan jelas keasliannya.  Masyarakat Cina kerap menggunakan Shuyu dalam penciptaan seni seperti penulisan komedi, penulisan skrip dan filem sastera.  Shuyu gabungan tetap kata-kata konvensional, semantik ketat, keharmonian suara, adalah bahasa yang bebas daripada penggunaan unit perbendaharaan kata. Shuyu mempunyai dua ciri: struktur kestabilan dan makna yang lengkap. Shuyu dibahagikan kepada beberapa jenis dan yang biasa yang digunakan adalah Yanyu (諺語), Xiehouyu (歇後語) dan Chengyu (成語).

Yanyu adalah susunan kata-kata yang mengandungi ringkasan pengalaman kerja seharian rakyat umum dalam sesebuah negara. Kandungannya tajam, bermakna mendalam, mempunyai tarikan yang luas, mencerminkan geografi, sejarah, sistem sosial dan falsafah hidup, pandangan sosial serta sikap konotasi budaya yang kaya dalam negara.  Yanyu juga mengandungi daya tarikan yang unik dan membentuk intipati misteri kebudayaan kebangsaan. Berikut dinyatakan contoh Yanyu dan penggunaannya.
     
Yanyu
Pengertian
Contoh Ayat
朽木不可雕
比喻人不可造就或事物和局势败坏而不可救药
孔子说:腐烂的木头不堪雕刻。粪土的墙面不堪涂抹!对于宰予这样的人,还有什么好责备的呢?
一方有难八方支援
一个地方有了困难,四面八方支持援助。形容团结一致,共渡难关
灾情发生后,红十字会紧急呼吁社会各界积极行动起来,发扬中华民族“一方有难,八方支援”的传统美德。
虎父无犬子
比喻出色的父亲不会生出一般的孩子。用于夸奖别人的子辈
柳建伟英雄时代 26章:即便有血统论这一说,也只讲老子英雄儿好汉,虎父无犬子。


Xiehouyu adalah sejenis bentuk bahasa khas yang dicipta berdasarkan pengalaman kehidupan orang-orang Cina. Xiehouyu biasanya terdiri daripada dua bahagian iaitu: 1) bahagian depan adalah metafora yang jelas, seperti teka-teki; 2) bahagian belakang adalah penjelasan, seperti jawapan.  Kedua-dua bahagian ini agak semula jadi dan sesuai.  Dalam peristiwa tertentu, selalunya penutur akan menuturkan bahagian depan Xiehouyu sahaja dan meninggalkan bahagian belakangnya agar tidak menyinggung perasaan pendengar.  Pendengar biasanya boleh memahami dan meneka maksud penutur itu.  Berikut dinyatakan contoh Xiehouyu dan penggunaannya.

Xiehouyu
Pengertian
Contoh Ayat
热锅上的蚂蚁——团团转

形容陷入了难以摆脱的困境或比喻慌慌张张企图逃出险境的人,内心十分烦躁、焦急,急得走来走去,坐立不安的样子
听说妹妹走丢了,我们全家急得像热锅上的蚂蚁——团团转
泥菩萨过河——自身难保
比喻自己都保护不了自己,更不要说保护别人了
事情已经如此危机,别再指望他来帮助你,我看他是"泥菩萨过河——自身难保"!
孔夫子搬家——尽是输
形容最后的结果都是输,不赢
不管他参加什么比赛,都是孔夫子搬家——尽是输


Chengyu adalah sebahagian frasa yang stereotaip daripada perbendaharaan kata bahasa Cina. Chengyu mempunyai struktur yang tetap yang mengandungi maksud tertentu untuk memberikan kenyataan keseluruhan terhadap sesuatu peristiwa. Sebahagian besar Chengyu adalah warisan daripada sastera purba yang mewakili cerita atau kiasan. Oleh sebab itu, dalam pilihan kata-kata Chengyu selalunya berbeza dengan bahasa Cina moden. Berikut dinyatakan contoh Chengyu dan penggunaannya.

Chengyu
Pengertian
Contoh Ayat
坐井观天
坐在井里看天,比喻目光狭隘,见识短浅
《西游记》第十六回:“我弟子虚度一生,山门也不曾出去,诚所谓‘坐井观天’樗朽之辈。”
初出茅庐
茅庐:茅屋。刚从茅草屋中出来。后指刚进入社会,阅历不深,缺乏经验
鲁迅《彷徨·高老夫子》:那傻小子是‘初出茅庐’,我们准可以扫光他。
大气磅礴
磅礴:盛大、雄浑的样子。形容气势盛大或笔力雄浑。
唐朝书法家怀素以草书著名。他的草书,‘大气磅礴’,有气贯长虹,骤雨狂风之势。
荡然无存
荡然:消失干净的样子。形容原有的一切全部失去或毁坏了,什么都没有了
余秋雨《流放者的土地》:“这些几天前还锦衣玉食的家庭都已被查抄,家产财物‘荡然无存’。
耳熟能详
耳熟:经常听,熟悉了。详:细说。耳听熟了,就可以详尽地复述出来。
余秋雨《一个王朝的背影》:“民族正统论涉及到几乎一切中国人都‘耳熟能详’的许多著名人物和著名事件。


Pan Hui (Rohana)
Tahap 7

Khamis, Oktober 02, 2014

Sastera kebangsaan bukan hak eksklusif sesuatu kaum




BAHASA kebangsaan di negara kita adalah milik seluruh rakyat. Jika seluruh warga Malaysia berkongsi satu tanah air yang sama, demikian jugalah semangat yang dituntut terhadap perkongsian bahasa kebangsaan.

Sesuatu bahasa kebangsaan, terutamanya di sesebuah negara yang penduduknya terdiri daripada pelbagai bangsa atau kaum, menjadi lebih bermakna jika semua penduduknya menggunakan bahasa kebangsaan itu. Di Amerika Syarikat dan England umpamanya, walaupun kepelbagaian penduduknya menyerlahkan juga keanekaan budaya, tetapi dalam konteks berbahasa, mereka memilih bahasa Inggeris sebagai bahasa utama dan bahasa kebangsaan mereka.

Puncak keindahan bahasa terdapat di dalam karya sastera, yang menjadi produk budaya sesuatu masyarakat. Dalam hal ini, terutamanya yang berkaitan dengan sastera kebangsaan di Malaysia, ia turut memerlukan penyertaan serta sumbangan daripada penulis pelbagai kaum yang terdapat di Semenanjung, Sabah dan Sarawak.

Sungguhpun pada asalnya bahasa Melayu yang diangkat menjadi bahasa kebangsaan ini adalah bahasa tuturan serta persuratan orang Melayu, tetapi ia menjadi 'lingua franca' yang luar biasa di alam Melayu sejak ratusan tahun yang lalu. Dengan demikian tidak hairanlah jika sesiapa saja yang pernah tinggal atau berurusan di alam Melayu, akan memahami atau menguasai bahasa Melayu.

Pengaruh bahasa Melayu yang luas adalah sifat bahasa yang terus berkembang. Di dunia ini terdapat beberapa bahasa utama yang terus berkembang kerana faktor tertentu. Antara faktor utama adalah penjajahan moden yang merebak sejak abad ke-16.

Penjajahan Inggeris di Afrika dan Asia, serta Perancis khususnya di Afrika Utara umpamanya, menyebabkan bahasa Inggeris dan Perancis turut tersebar. Ia berlaku kerana penjajahan yang lama telah turut memberi peluang pendidikan formal kepada anak-anak tempatan, dan sebilangannya melanjutkan pelajaran ke England atau Perancis.

Sebahagian anak tempatan dari tanah jajahan yang terdidik dalam bahasa Inggeris atau Perancis umpamanya, menguasai bahasa kedua itu dengan baik sekali. Malah, mungkin bahasa Inggeris atau Perancis mereka lebih baik daripada bahasa ibunda masing-masing. Dengan memiliki kekuatan bahasa itu, mereka berani menceburkan diri dalam penulisan kreatif.

Jika sejak kemunculan sastera Inggeris dan Perancis - sehinggalah abad yang lalu, menyaksikan hanya penulis berbangsa Inggeris atau Perancis melahirkan karya kebangsaan mereka, muncul pula pengarang baharu daripada negara bekas tanah jajahan, atau yang terdidik dalam bahasa asing itu.

Di India, antara pengarang novel Inggeris yang terkenal ialah Mulk Raj Anand dengan karyanya Untouchable (1935), dan R K Narayanan dengan novelnya Bachelor of Arts (1937). Di Afrika, pengarang dalam bahasa Inggeris yang ternama termasuklah Chinua Achebe (Things Fall Apart, 1958), Gabriel Okara (The Voice, 1964), Wole Soyinka (The Interpreters, 1965) dan Wa Thiong'o Ngugi (Weep Not Child, 1964).

Kita juga menyaksikan fenomena yang sama di Jerman melalui karya Emine Sevgi, dan di Perancis melalui novel Tahar Ben Jelloun. Kazuo Ishiguro yang menulis novel dalam bahasa Inggeris, juga bukti wujudnya fenomena ini, sehingga pada tahun 1987 beliau dianggap sebagai 'Britain's leading young novelist.'

Gambaran di atas meyakinkan kita bahawa, dalam konteks Malaysia, sastera Melayu bukanlah milik ekspresif - kreatif bangsa Melayu saja. Sejak era sastera Melayu tradisional, kita menyaksikan syair dicipta oleh ulama-pujangga berdarah Arab, biografi yang ditulis oleh pengarang berdarah India, dan seterusnya bangsawan dan pantun daripada golongan Baba.

Sejak kita merdeka, sastera Melayu moden menerima sumbangan daripada penulis berketurunan Cina, India, Siam, Kadazandusun dan Iban. Akan tetapi dalam tempoh satu dekad yang lalu kita melihat fenomena sumbangan penulis pelbagai kaum ini surut, atau menjadi berkurang, terutamanya daripada penulis keturunan Cina, India dan Siam.

Pihak yang diberi tanggungjawab untuk mengembangkan sastera kebangsaan wajar mengatasi fenomena ini dengan berkesan. Sastera kebangsaan kita bukan milik ekspresif-kreatif bangsa Melayu saja, malahan bukan milik eksklusif lepasan aliran sastera saja.

Perkembangan sastera kebangsaan kita akan menanjak tinggi, serta akan menjadi lebih perkasa, apabila penulis pelbagai kaum serta latar belakang budaya turut berkarya serta tekal menghasilkan karya kreatif dalam bahasa Melayu.


Oleh Dr Anwar Ridhwan
Selasa, 30 September 2014 @ 8:38 AM

Pautan: Berita Harian Online 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Powered by Blogger