Ahad, Oktober 26, 2014

Dali: Kampung Halamanku


Di setiap tempat, di setiap negara, ada bandar yang terkenal di dunia. Seperti di US, New York ialah terkenal kerana ia ialah pusat kewangan di seluruh dunia. Setiap orang yang kaya hendak mempunyai syarikat di New Yourk. Di Jepun, Tokyo ialah paling kenal dan paling besar. Tokyo bukan sahaja bandar ibu negara, tetapi juga bandar sibuk di Jepun. Di China, Beijing ialah terkenal kerana Beijing merupakan pusat politik, ekonomi dan kebudayaan China. Banyak bandar besar di dunia. Tetapi, di dalam tulisan ini, saya tidak akan tulis tentang bandar besar di dunia. Saya akan tulis tulisan ini untuk memperkenalkan bandar saya, Dali.

Dali ialah bandar kecil. Dali ialah kampung halaman saya. Walaupun ia kecil, tetapi ia sangat terkenal di dunia. Bukan sahaja orang Cina, tetapi juga orang negara luar di dunia tahu Dali. Saya berasa bangga kerana Dali ialah tempat asal saya. Ramai orang tahu Dali, tetapi sedikit orang tahu sejarah tentang Dali. Sebab itu tulisan ini akan memperkenalkan Dali.

Hampir semua orang tahu bahawa China mempunyai lima ribu tahun sejarah. Pada zaman paling dahulu, China tidak ada Dali. Menurut catatan sejarah, Dali pertama kali muncul di China pada masa Dinasti Tang. Dali ialah negara sendiri pada masa itu. Ia dinamakan Nanzhao.


ASAL NAMA NANZHAO

Ada banyak puak, seperti Wu, Baiman dan lain. Pada tahun 649-902, di barat daya China, puak Wu dan Baiman. Mungkin pada Dinasti Tang dahulu, pada hari ini di kawasan Dali, Yunnan, ada pentadbiran. Amnya dianggap, Wuman ialah Nenek moyang Yi. Dalam banyak suku, ada enam suku yang terbesar, ialah Mnegshe, Mengjiao, Liangqiong, Dengyan, Shilang dan Yueqi. Mereka dinamakan Enam Chao. Chao Mengshe di selatan, ia juga dinamakan Chao Selatan. Pada tahun 649, Raja Mengshe menubuhkan Negara Dameng, negara ini sebahagian daripada dinasti Tang. Pada zaman Maharaja Tangxuanzong, raja Piluoge perpaduan enam Chao dan menubuh Negara Dali. Di Chao Selatan wilayah pembangunan pengeluaran. Chao Selatan boleh berhubungan antara rantau ini dan kawasan Asia Selatan di dalam ekonomi dan kebudayaan. Ia masukkan sosial yang aktif dalam sejarah.

Dali dikenali Nanzhao semasa pemerintahan Dinasti Tang

SUKU KAUM DI DALI

Pada zaman Chao Selatan, di kawansan Dali, ada banyak suku. Seperti suku Huihu, suku Han, suku Qiang, suku Yi, suku Bai dan lain. Walaupun mereka ialah suku yang berbeza, tetapi meraka hidup bersama. Suku Bai ialah suku paling besar pada masa itu.  Seterusnya , saya akan cakap sejarah tentang suku Bai.

Suku Kaum di Dali terdiri daripada suku Huihu, suku Han, suku Qiang, suku Yi dan suku Bai

Sejarah tentang suku Bai, mungkin kami harus belajar pengetahuan tentang zaman dahulu, tetapi saya akan cakap suku Bai daripada Dinasti Tang. Pada tahun 937, pemimpin suku Bai, Duansiping menggulingkan pemerintahan oleh Chao Selatan, dan dia menubuhkan Negara Dali yang diawalkan oleh suku Bai. Negara Dali ada kurang lebih 300 tahun sejarah. Kemajuan ekonomi telah pernah lebih besar daripada Chao Selatan. Suku Bai di kawasan laut Erhai, sudah masukkan masyarakat feudal. Pada tahun 1245, tentara Menggu hapuskan Negara Dali. Dinasti Yuan bina provinsi Yuannan di kawasan Selatan China. Pada tahun 1382, Dinast Ming, banyak orang suku Han masuk ke Dali daripada kawasan pantai. Mereka berkahwinan dengan suku Bai. Selepas empat ratus tahun dikawalkan oleh Dinasti Yuan dan Dinasti Ming, suku Bai masukkan sosial yang tuan tanah ekonomi. Selepas tahun 1840 (perang candu), banyak orang suku Bai membuat hal banyak untuk Negara China baru menjadi negara maju. Pada tahun 1956 , November, bina negari Dali Suku Bai.


KEISTIMEWAAN DALI

a) Tokong Chongsheng (Tokong Menara Tiga)

 
Tokong Chongsheng (Tokong Menara Tiga)

Tokong Chongsheng ialah bangunan simbol di Dali, setiap pelancong melawat Dali, dia mesti pergi ke Taman Tiga Tokong. Ia sangat terkenal di dunia. Tiga tokong ini dibinakan pada zaman Zhenguan (Dinasti Tang).  Pada Dinasti Tang dan Dinasti Song, ia tempat untuk keluarga raja dan pusat agama buddha. Kalau kamu belajar tentang Dinasti Tang, kamu mesti tahu pada masa itu, agama buddha menjadi ikut-ikutan ramai. Sami buddha menyebarkan agama buddha di sini. Tiga tokong hampir mempunyai 1000 tahun sejarah. Pada China baru dibinakan, ia ditukar taman. Sekarang masih ada sami buddha tinggal di dalam taman. Biasanya mereka mengurus taman, pada cuti istimewa, mereka akan terangkan agama baddha. Keadaan alam di taman ini sangat indah. Setiap tahun, banyak orang dari tempat yang berbeza melawat tokong Chongsheng. Kalau kamu ialah suku Bai yang tinggal di kawasan Dali, kamu ada kedudukan di Dali, pada Tahun Baru China, kamu boleh melawat dengan percuma.

Tokong Chongsheng di Dali

b) Bandar Filem Tianlongbabu

Bandar filem Tianglongbabu di Dali

Bandar filem Tianglongbabu bukan bangunan tradisi di Dali. Pada tahun moden, satu filem dinamakan Tianlongbabu di Dali. Filem ini sangat terkenal di negara China. Penulis Jinyong tulis novel tentang Dali pada Dinasti Song dan novel ini diolah menjadi filem. Selepas filem ini habis, kerajaan bina bandar filem ini dan namakan bandar Tianlongbabu. Sambutan filem ini sangat baik, setiap orang hendak melawat bandar Tianlongbabu, sekarang ia ialah tempat yang penting di Dali. Ia tidak terletak di dalam bandar Dali. Kalau kamu hendak melawat Dali, kamu harus pergi ke sini. Di dalam bandar itu, kami boleh lihat rumah tradisi di Dali, dan kamu boleh makan makanan tradisi di Dali. 

Sesi penggambaran filem sedang dijalankan di bandar Tianlongbabu

c) Jalan Orang Asing

Jalan Orang Asing di Dali

Pada zaman dahulu, Jalan Orang Asing tidak dinamakan ini, ia dinamakan Jalan Huguo, tetapi Dali menjadi maju dan ekonomi bertambah baik, banyak orang asing datang ke sini, mereka membeli rumah dan membuka kedai di sini. Kamu boleh lihat banyak orang asing di jalan ini, mereka hidup bersama dengan orang suku Bai, di jalan ini, kamu boleh membeli barang-barang tradisi, kamu juga boleh membeli barang-barang dari laut, jadi ia dinamakan Jalan Orang Asing sekarang. Ia terkenal bukan sahaja ada banyak orang asing, tetapi juga ia terletak di pusat bandar kuno, kalau kamu datang Dali, kamu mesti lihat jalan ini. Di jalan ini ada banyak bar. pada malam, ada banyak pelancong dari tempat yang berbeza, mereka minum minuman beralkohol di bar dan cakap dengan orang lain. Kamu berasa bahawa hidup di Dali ialah senang dan bahagia.

Deretan kedai makan tersusun di Jalan Orang Asing atau lebih dikenali sebagai Jalan Huguo

d) Kawasan Peranginan

Kawasan peranginan terkenal di Dali ialah Salji Gunung Cangshan; Bulan Erhai; Angin Xiaguan dan Bunga Shangguag. Jadi kamu datang Dali, kecuali bandar kuno Dali, kamu mesti pergi ke Cangshan dan Laut Erhai. Setiap tahun, banyak orang melewat tempat-tempat ini.

Pemandangan matahari terbit di Gunung Changshan yang bersalji sepanjang tahun di puncaknya

Aktiviti menyusuri Tasik Erhai. Penduduk Dali gemar ke tasik ini ketika Pesta Kuih Bulan untuk aktiviti melihat Bulan Erhai




Li Jian Zun (Farid)
Tahap 5


Khamis, Oktober 23, 2014

Lawatan ke Muzium Sungai Lembing

Junko Sakai bersama sukarelawan-sukarelawan Muzium Negara telah mengunjungi Muzium Sungai Lembing dan mengembara ke dalam Lombong Sungai Lembing di Pahang

Saya telah pergi ke Muzium Sungai Lembing di Negeri Pahang pada hari Jumaat, minggu lalu. Lawatan itu diatur oleh Jabatan Muzium Malaysia untuk sukarelawan-sukarelawan Muzium Negara. Saya seorang sukarelawan Muzium Negara dan kadang-kadang saya memimpin pelancong Jepun yang datang ke Muzium Negara serta membuat penerangan dalam bahasa Jepun.

Pada pagi hari itu, kami berkumpul pada pukul 6:30 pagi dan mula lawatan itu. Kami menaiki bas muzium dan perjalanan ke Sungai Lembing adalah kira-kira 4 jam.

Di Sungai Lembing, kami melawat dua buah muzium, Muzium Sungai Lembing dan mengembara ke dalam Lombong Sungai Lembing (the Living Museum of Sungai Lembing). Mula-mula kami pergi ke Muzium Sungai Lembing dan belajar tentang lombong bijih timah. Seterusnya kami pergi ke Lombong Sungai Lembing yang asal untuk melihat aktiviti perlombongan yang pernah dijalankan di sana.  Kami boleh melihat terowong dan diorama yang menunjukkan bagaimana orang-orang mendapat bijih timah. Kedua-dua muzium sangat menarik! 

Suasana terowong yang dibina dalam Lombong Sungai Lembing
 
Diorama yang menunjukkan bagaimana orang-orang mendapat bijih timah di sini


Junko Sakai (Mahsuri)
Tahap 3

Rabu, Oktober 22, 2014

Peribahasa Cina


Peribahasa Cina adalah sejenis kalimat-kalimat hasil kreatif dalam masyarakat Cina yang mudah dituturkan dari mulut ke mulut, mempunyai susun yang tetap dan senang untuk difahami.  Peribahasa Cina turut mengandungi bahasa falsafah dan saintifik yang indah dan hebat. Pendek kata, peribahasa Cina adalah seni bahasa yang mempunyai ciri-ciri kebijaksanaan yang diperolehi daripada pengalaman, pelajaran dan pengetahuan dalam kehidupan seharian rakyat.

Dalam masyarakat Cina, peribahasa Cina dipanggil sebagai Shuyu. Shuyu merujuk kepada frasa yang tetap, dikenali sebagai salah satu bahasa yang paling berdaya maju, kerap digunakan oleh penutur lisan, mengandungi imej dan maksud yang terang dan jelas keasliannya.  Masyarakat Cina kerap menggunakan Shuyu dalam penciptaan seni seperti penulisan komedi, penulisan skrip dan filem sastera.  Shuyu gabungan tetap kata-kata konvensional, semantik ketat, keharmonian suara, adalah bahasa yang bebas daripada penggunaan unit perbendaharaan kata. Shuyu mempunyai dua ciri: struktur kestabilan dan makna yang lengkap. Shuyu dibahagikan kepada beberapa jenis dan yang biasa yang digunakan adalah Yanyu (諺語), Xiehouyu (歇後語) dan Chengyu (成語).

Yanyu adalah susunan kata-kata yang mengandungi ringkasan pengalaman kerja seharian rakyat umum dalam sesebuah negara. Kandungannya tajam, bermakna mendalam, mempunyai tarikan yang luas, mencerminkan geografi, sejarah, sistem sosial dan falsafah hidup, pandangan sosial serta sikap konotasi budaya yang kaya dalam negara.  Yanyu juga mengandungi daya tarikan yang unik dan membentuk intipati misteri kebudayaan kebangsaan. Berikut dinyatakan contoh Yanyu dan penggunaannya.
     
Yanyu
Pengertian
Contoh Ayat
朽木不可雕
比喻人不可造就或事物和局势败坏而不可救药
孔子说:腐烂的木头不堪雕刻。粪土的墙面不堪涂抹!对于宰予这样的人,还有什么好责备的呢?
一方有难八方支援
一个地方有了困难,四面八方支持援助。形容团结一致,共渡难关
灾情发生后,红十字会紧急呼吁社会各界积极行动起来,发扬中华民族“一方有难,八方支援”的传统美德。
虎父无犬子
比喻出色的父亲不会生出一般的孩子。用于夸奖别人的子辈
柳建伟英雄时代 26章:即便有血统论这一说,也只讲老子英雄儿好汉,虎父无犬子。


Xiehouyu adalah sejenis bentuk bahasa khas yang dicipta berdasarkan pengalaman kehidupan orang-orang Cina. Xiehouyu biasanya terdiri daripada dua bahagian iaitu: 1) bahagian depan adalah metafora yang jelas, seperti teka-teki; 2) bahagian belakang adalah penjelasan, seperti jawapan.  Kedua-dua bahagian ini agak semula jadi dan sesuai.  Dalam peristiwa tertentu, selalunya penutur akan menuturkan bahagian depan Xiehouyu sahaja dan meninggalkan bahagian belakangnya agar tidak menyinggung perasaan pendengar.  Pendengar biasanya boleh memahami dan meneka maksud penutur itu.  Berikut dinyatakan contoh Xiehouyu dan penggunaannya.

Xiehouyu
Pengertian
Contoh Ayat
热锅上的蚂蚁——团团转

形容陷入了难以摆脱的困境或比喻慌慌张张企图逃出险境的人,内心十分烦躁、焦急,急得走来走去,坐立不安的样子
听说妹妹走丢了,我们全家急得像热锅上的蚂蚁——团团转
泥菩萨过河——自身难保
比喻自己都保护不了自己,更不要说保护别人了
事情已经如此危机,别再指望他来帮助你,我看他是"泥菩萨过河——自身难保"!
孔夫子搬家——尽是输
形容最后的结果都是输,不赢
不管他参加什么比赛,都是孔夫子搬家——尽是输


Chengyu adalah sebahagian frasa yang stereotaip daripada perbendaharaan kata bahasa Cina. Chengyu mempunyai struktur yang tetap yang mengandungi maksud tertentu untuk memberikan kenyataan keseluruhan terhadap sesuatu peristiwa. Sebahagian besar Chengyu adalah warisan daripada sastera purba yang mewakili cerita atau kiasan. Oleh sebab itu, dalam pilihan kata-kata Chengyu selalunya berbeza dengan bahasa Cina moden. Berikut dinyatakan contoh Chengyu dan penggunaannya.

Chengyu
Pengertian
Contoh Ayat
坐井观天
坐在井里看天,比喻目光狭隘,见识短浅
《西游记》第十六回:“我弟子虚度一生,山门也不曾出去,诚所谓‘坐井观天’樗朽之辈。”
初出茅庐
茅庐:茅屋。刚从茅草屋中出来。后指刚进入社会,阅历不深,缺乏经验
鲁迅《彷徨·高老夫子》:那傻小子是‘初出茅庐’,我们准可以扫光他。
大气磅礴
磅礴:盛大、雄浑的样子。形容气势盛大或笔力雄浑。
唐朝书法家怀素以草书著名。他的草书,‘大气磅礴’,有气贯长虹,骤雨狂风之势。
荡然无存
荡然:消失干净的样子。形容原有的一切全部失去或毁坏了,什么都没有了
余秋雨《流放者的土地》:“这些几天前还锦衣玉食的家庭都已被查抄,家产财物‘荡然无存’。
耳熟能详
耳熟:经常听,熟悉了。详:细说。耳听熟了,就可以详尽地复述出来。
余秋雨《一个王朝的背影》:“民族正统论涉及到几乎一切中国人都‘耳熟能详’的许多著名人物和著名事件。


Pan Hui (Rohana)
Tahap 7

Khamis, Oktober 02, 2014

Sastera kebangsaan bukan hak eksklusif sesuatu kaum




BAHASA kebangsaan di negara kita adalah milik seluruh rakyat. Jika seluruh warga Malaysia berkongsi satu tanah air yang sama, demikian jugalah semangat yang dituntut terhadap perkongsian bahasa kebangsaan.

Sesuatu bahasa kebangsaan, terutamanya di sesebuah negara yang penduduknya terdiri daripada pelbagai bangsa atau kaum, menjadi lebih bermakna jika semua penduduknya menggunakan bahasa kebangsaan itu. Di Amerika Syarikat dan England umpamanya, walaupun kepelbagaian penduduknya menyerlahkan juga keanekaan budaya, tetapi dalam konteks berbahasa, mereka memilih bahasa Inggeris sebagai bahasa utama dan bahasa kebangsaan mereka.

Puncak keindahan bahasa terdapat di dalam karya sastera, yang menjadi produk budaya sesuatu masyarakat. Dalam hal ini, terutamanya yang berkaitan dengan sastera kebangsaan di Malaysia, ia turut memerlukan penyertaan serta sumbangan daripada penulis pelbagai kaum yang terdapat di Semenanjung, Sabah dan Sarawak.

Sungguhpun pada asalnya bahasa Melayu yang diangkat menjadi bahasa kebangsaan ini adalah bahasa tuturan serta persuratan orang Melayu, tetapi ia menjadi 'lingua franca' yang luar biasa di alam Melayu sejak ratusan tahun yang lalu. Dengan demikian tidak hairanlah jika sesiapa saja yang pernah tinggal atau berurusan di alam Melayu, akan memahami atau menguasai bahasa Melayu.

Pengaruh bahasa Melayu yang luas adalah sifat bahasa yang terus berkembang. Di dunia ini terdapat beberapa bahasa utama yang terus berkembang kerana faktor tertentu. Antara faktor utama adalah penjajahan moden yang merebak sejak abad ke-16.

Penjajahan Inggeris di Afrika dan Asia, serta Perancis khususnya di Afrika Utara umpamanya, menyebabkan bahasa Inggeris dan Perancis turut tersebar. Ia berlaku kerana penjajahan yang lama telah turut memberi peluang pendidikan formal kepada anak-anak tempatan, dan sebilangannya melanjutkan pelajaran ke England atau Perancis.

Sebahagian anak tempatan dari tanah jajahan yang terdidik dalam bahasa Inggeris atau Perancis umpamanya, menguasai bahasa kedua itu dengan baik sekali. Malah, mungkin bahasa Inggeris atau Perancis mereka lebih baik daripada bahasa ibunda masing-masing. Dengan memiliki kekuatan bahasa itu, mereka berani menceburkan diri dalam penulisan kreatif.

Jika sejak kemunculan sastera Inggeris dan Perancis - sehinggalah abad yang lalu, menyaksikan hanya penulis berbangsa Inggeris atau Perancis melahirkan karya kebangsaan mereka, muncul pula pengarang baharu daripada negara bekas tanah jajahan, atau yang terdidik dalam bahasa asing itu.

Di India, antara pengarang novel Inggeris yang terkenal ialah Mulk Raj Anand dengan karyanya Untouchable (1935), dan R K Narayanan dengan novelnya Bachelor of Arts (1937). Di Afrika, pengarang dalam bahasa Inggeris yang ternama termasuklah Chinua Achebe (Things Fall Apart, 1958), Gabriel Okara (The Voice, 1964), Wole Soyinka (The Interpreters, 1965) dan Wa Thiong'o Ngugi (Weep Not Child, 1964).

Kita juga menyaksikan fenomena yang sama di Jerman melalui karya Emine Sevgi, dan di Perancis melalui novel Tahar Ben Jelloun. Kazuo Ishiguro yang menulis novel dalam bahasa Inggeris, juga bukti wujudnya fenomena ini, sehingga pada tahun 1987 beliau dianggap sebagai 'Britain's leading young novelist.'

Gambaran di atas meyakinkan kita bahawa, dalam konteks Malaysia, sastera Melayu bukanlah milik ekspresif - kreatif bangsa Melayu saja. Sejak era sastera Melayu tradisional, kita menyaksikan syair dicipta oleh ulama-pujangga berdarah Arab, biografi yang ditulis oleh pengarang berdarah India, dan seterusnya bangsawan dan pantun daripada golongan Baba.

Sejak kita merdeka, sastera Melayu moden menerima sumbangan daripada penulis berketurunan Cina, India, Siam, Kadazandusun dan Iban. Akan tetapi dalam tempoh satu dekad yang lalu kita melihat fenomena sumbangan penulis pelbagai kaum ini surut, atau menjadi berkurang, terutamanya daripada penulis keturunan Cina, India dan Siam.

Pihak yang diberi tanggungjawab untuk mengembangkan sastera kebangsaan wajar mengatasi fenomena ini dengan berkesan. Sastera kebangsaan kita bukan milik ekspresif-kreatif bangsa Melayu saja, malahan bukan milik eksklusif lepasan aliran sastera saja.

Perkembangan sastera kebangsaan kita akan menanjak tinggi, serta akan menjadi lebih perkasa, apabila penulis pelbagai kaum serta latar belakang budaya turut berkarya serta tekal menghasilkan karya kreatif dalam bahasa Melayu.


Oleh Dr Anwar Ridhwan
Selasa, 30 September 2014 @ 8:38 AM

Pautan: Berita Harian Online 

Jumaat, Ogos 29, 2014

Pengalaman saya di Kampung Pelegong

Marika bersama Mama, Papa dan cikgu Kakak Rabiatul

Dahulu ketika pergi ke homestay, saya sangat berasa bimbang. Tetapi sekarang, homestay sangat seronok!! Kampung dan Jepun ada banyak beza. Misalnya, rumah. Banyak rumah Jepun dua tingkat dan ada pancuran dalam rumah. Tetapi banyak rumah Malaysia satu tingkat sahaja, luas dan pancuran ada di luar. Pancuran di Malaysia air sejuk sahaja, tetapi pancuran di Jepun ialah air panas. Maka datang ke Malaysia, bukan pertama kali bagi saya. Kampung ada banyak budaya berbeza.

Marika bersama teman-teman baharunya di Kg Pelegong

Keluarga kampung saya, ada banyak orang. Ayah,emak dan sepuluh orang adik- beradik. 7 orang perempuan, 3 orang lelaki dan ada 5 orang anak saudara yang kecil. Umur anak pertama ialah 31 tahun dan umur anak terakhir ialah 15 tahun.  Maka saya ada ramai kakak, abang dan adik. Tetapi, saya tak jumpa 2 orang ahli keluarga angkat yang lain kerana mereka tak balik ke rumah. Mereka pergi ke sekolah di Kuala Lumpur. Kerja ayah ialah pemimpin di kampung. Kerja emak kadangkala membersihkan rumah orang lain. Tetapi lebih banyak ada masa di rumah.  Ayah boleh cakap Bahasa Inggeris dan Bahasa Jepun sedikit.  Ayah sudah datang ke Jepun. Emak pandai masak. Masakan emak sangat sedap. Saya tak ada kakak dan abang di Jepun. Maka sangat gembira kerana saya ada banyak kakak.

Saya cuba memasak dodol!

Saya banyak aktiviti di kampung.  Saya memcuba Hari Raya, “Open House”,  dan beraya di rumah Ustaz iaitu cikgu ayah angkat saya. Saya pergi ke KLCC dengan kakak Rabiatul pada malam pertama. Kami tengok Twin Tower dan KL tower. Ini sangat cantik. Saya dan kakak Rabiatul berjalan-jalan setiap hari dengan menaiki basikal atau kereta. Kami pergi ke dalam hutan, tengok air terjun, pergi ke Seremban dan muzium Negeri Sembilan. Saya belajar sejarah Negeri Sembilan, tengok baju tradisi dan rumah tradisi.  Masa ada di UKM, saya tak boleh keluar. Tetapi pergi ke homestay, saya boleh pergi banyak tempat.  Saya juga cuba memetik rambutan dan manggis dari pokok. Masa ambil rambutan kami menggunakan pemotong.  Pemotong sangat panjang, maka susah menggunakannya tetapi seronok! Saya cuba masak kuih dan sapu sampah.

Hari terakhir, saya pergi ke perkahwinan.  Saya tengok perkahwinan orang Malaysia kali pertama. Menantu sangat cantiknya.  Jepun dan Malaysia mempunyai budaya perkahwinan yang berbeza.  Perkahwinan di Malaysia, sesiapa sahaja boleh datang ke sana.  Saya suka suasana itu.  Saya boleh jumpa banyak orang.

Saya banyak makan makanan di kampung.  Orang Malaysia banyak makan. Keluarga saya makan 4 kali dalam sehari iaitu pagi, tengah hari, petang dan malam.  Apabila Hari Raya, banyak ada makanan. Ada makanan tradisi. Saya makan kali pertama lemang, ketupat, sate, dodol dan buah pulasan. Emak saya selalu masak makanan, dari pagi sampai malam. Emak pandai masak. Maka makanan sangat sedap. Saya sudah cuba masak cekodok dengan kakak. Dapur di Malaysia lebih luas daripada di Jepun dan banyak benda.  Malaysia ada banyak makanan. Maka sangat seronok kerana saya suka makan makanan Malaysia.

Pengalaman pertama makan lemang, ketupat, dodol, rendang ayam dan buah pulasan.

Saya ada pendapat tentang homestay.  Maka, saya rasa baik pergi ke homestay. Saya mendapat keluarga baru di kampung.  Semua keluarga baik hati kepada saya. Ayah dan emak membelai saya seperiti anak mereka dan kakak membelai saya seperti adik perempuan mereka. Apabila saya balik ke UKM, emak dan kakak menangis.  Saya juga menangis.  Semua orang kampung juga menyambut saya.  Orang Malaysia sangat baik hati. Saya mahu berjumpa keluarga kampung saya, saya lebih suka Malaysia dan nak lebih cakap bahasa Melayu daripada sekarang. Saya balik ke Jepun, saya belajar bahasa Melayu lagi.  Saya rasa nak jumpa lagi mereka dan pergi ke sana.

Saya sangat gembira tinggal di Kampung Pelegong.


Marika Konno (Farah)
Sahabat KIKBM

Isnin, Jun 09, 2014

SENI KALIGRAFI

Saudari Mayumi Tsujimoto (Maisarah) telah membentangkan kertas kerja bertajuk "Seni Kaligrafi" di Kolokium Pelajar KIKBM 2014

KALIGRAFI: SHODO DAN KHAT

Kaligrafi ialah seni huruf dan garis yang cantik. Pendek kata, kecantikan yang seniman rasa digambarkan dengan huruf-huruf dan garis-garis yang berseni. Kaligrafi kebanyakannya muncul daripada kebudayaan Asia. Di Jepun, seni kaligrafi dipanggil sebagai shodo. Dalam kebudayaan Islam pula, ia dipanggil sebagai khat.  Shodo dan khat adalah seni kaligrafi yang banyak memiliki persamaan. Akan tetapi, ada juga perbezaannya. Antara perbezaan khat dengan shodo ialah penggunaan alatan, cara menulis dan penggunaan huruf. Khat berbeza dengan shodo, tetapi memiliki sejarah yang hampir sama.

Pada pendapat saya, kaligrafi adalah untuk menggambarkan perasaan penulis dengan huruf-huruf yang berseni. Dalam pengalaman saya sebagai penulis kaligrafi Jepun, sewaktu saya menulis huruf dengan kaligrafi, kecantikan yang saya rasa dalam hati boleh digambarkan pada karya yang saya hasilkan. Hasil macam ini akan muncul kalau saya rasa gembira. Sebaliknya, ketika saya sedih dan marah, karya yang saya hasilkan menjadi tidak cantik dan buruk. Ertinya, hasil seni sangat rapat dengan rasa dan perasaan penulis.

Mayumi Tsujimoto

Jadi, seterusnya, saya akan membincangkan tentang khat sambil membandingkannya dengan shodo supaya persamaan dan perbezaannya yang saya nyatakan tadi menjadi lebih jelas.


KALIGRAFI SHODO

Di China dan Jepun juga memiliki sejarah kaligrafi yang sekan-akan sama dengan sejarah khat di Semenanjung Arab. Saya berpendapat bahawa huruf juga dicipta berdasarkan kebudayaan negara masing-masing. Contohnya di China, huruf kanji diciptakan. Saya rasa huruf kanji ialah huruf yang kuat, sama kuat dengan keagungan sejarah lama di China. Sebaliknya di Jepun, huruf hiragana dan katakana diciptakan.

Sejarahnya begini. Pada mulanya, orang China beragama Buddha. Mereka  menggunakan tulang orakel sebagai sistem tulisan pada zaman Yin, iaitu sekitar 1500 – 1100 S.M. Hurufnya berupa gambar yang dikenali juga sebagai Logografika. Pada zaman Negeri-Negeri Berperang, iaitu sekitar 403 – 206 S.M, mereka menggunakan Seal Script yang berupa bukan gambar tetapi lebih bersifat huruf. Ia berdasarkan Scribe Script pada zaman Dinasti Zhou (221 – 220 M). Mereka seterusnya memakai Cursive Script (206 S.M – 907 M). Huruf-huruf yang ditulis dengan kedua-dua bentuk ini dipanggil sebagai huruf kanji. Ia hampir sama dengan huruf kanji yang digunakan pada masa kini.

Selepas itu, agama Buddha tersebar ke Jepun iaitu sekitar 794 S. M. dan huruf kanji mula digunakan di Jepun. Scribe script diubah menjadi huruf katakana, manakala Cursive Script diubah menjadi huruf hiragana.
Pada zaman itu, di Jepun, huruf kanji dianggap sebagai huruf yang berkuasa. Maksudnya, huruf ini hanya digunakan oleh lelaki bangsawan. Sebaliknya, huruf hiragana dianggap sebagai huruf yang tidak berkuasa kerana digunakan oleh perempuan bangsawan. Sebelum zaman Edo (1603 – 1868 M), huruf-huruf kurang disebarkan kepada orang biasa. Akan tetapi setelah zaman itu berlalu, orang biasa juga sudah mula menggunakan huruf-huruf. Pada zaman moden, negara Jepun menggunakan 3 jenis huruf iaiatu huruf kanji, hiragana dan katakana.

Mayumi Tsujimoto pernah mengajar Shodo dan Suibokuga di Kelas Anak Seni, Taman Putra Kajang

Para pelajar sekitar Bandar Baru Bangi dan Kajang mempelajari Shodo dan mengenali alat-alat muzik tradisional Jepun
 
Shodo dan Suibokuga

KALIGRAFI KHAT

Khat adalah salah satu seni Islam. Ia mempunyai maksud yang sama dengan kaligrafi. Biasanya ia ditulis ketika menulis ayat-ayat al-Quran. Selain untuk menjadikan al-Quran cantik, khat juga digunakan untuk menghias dinding masjid, rumah dan lain-lainnya. Contohnya, Taj Mahal(1653) di India, Alhambra(1238~1492) di Sepanyol dan lain-lainnya penuh dengan seni khat di dinding-dindingnya. Khat ialah seni Islam yang paling bernilai kerana ia adalah salah satu cara untuk menulis al-Quran.

Tulisan al-Quran ialah tulisan yang sangat dihargai oleh umat Islam. Ini kerana tulisan al-Quran adalah tulisan yang digunakan untuk menulis wahyu yang disampaikan oleh Allah. Tulisan itu, pada pandangan saya yang bukan Islam, kadangkala panjang sangat. Jadi, saya fikir, susah untuk mereka faham. Maka, tulisan khat boleh membantu mereka faham kerana kecantikan khat akan menarik mereka untuk membacanya.

Selain itu, umat Islam tidak boleh melukis gambar manusia dan haiwan atau benda hidup ketika menulis sebarang ayat al-Quran. Sebab itu mereka menggambarkan kecantikan Allah dan keindahan ayat-ayat al-Quran dengan tulisan khat.

Persoalannya, apakah nilai khat? Khat ialah ajaran pertama untuk membaca dan menulis al-Quran. Pengetahuan agama Islam juga dikembangkan dengan khat ketika orang Arab mengajarnya di negara-negara Islam lain. Selain itu, penulis khat dihargai kerana pandai menulis tulisan al-Quran yang disampaikan daripada Allah dengan kreatif dan berseni.

Pada pendapat saya sebagai penulis shodo, kaligrafi bernilai kerana sesuatu kecantikan yang dirasai penulis boleh digambarkan dengan huruf yang cantik. Kalau cuma menulis huruf sahaja, mungkin susah untuk merasakan mesej yang ingin disampaikan penulis. Akan tetapi kalau menulis huruf dengan teknik kaligrafi, maka kita boleh merasakan mesej yang berdenyut di hati penulis.

Namun, yang saya nyatakan ini adalah nilai yang saya rasa ada pada shodo. Tetapi, saya rasa ia ada juga persamaan dengan nilai khat. Sebabnya khat dan shodo adalah sama-sama seni kaligrafi.

Mayumi Tsujimoto menyertai pertandingan khat di Kolej Keris Mas, UKM sempena Temasya Gemilang Kolej Keris Mas 2013. Walaupun susah, Mayumi mahu belajar dan memahami seni penulisan khat dengan lebih baik

Mayumi bergambar dengan Ustaz Mohammad Asrak bin Hj. Mohd Osman (guru kelas Seni Khat, UKM) dan rakan-rakan sekelas

Walaupun khat lebih susah berbanding Shodo yang telah dipelajarinya selama 12 tahun, Mayumi masih terus berlatih menulis khat untuk membina kemahiran kaligrafinya


Mayumi Tsujimoto (Maisarah)
Kolokium Pelajar KIKBM 2014
Tahap 7

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Powered by Blogger